Waarom is leven verplicht? En waarom heerst er een taboe op vrijwillige levensbeinding?

Wat nou als iemand een verrot leven heeft gehad, en er gewoon niks bijzonders of goeds is te bereiken? Wat nou als diegene helemaal niks meer kan bereiken? Dan is dat toch diegene z`n eigen keuze? Waarom is daar zo`n taboe op? Eigelijk komt het er dan op neer dat leven verplicht is toch?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

MI een fantastische vraag. heel simpel omdat er indd geen steekhoudende argumenten zijn om door te moeten leven puur omdat je nu eenmaal geboren bent. alle argumenten tegen zelfdoding zijn gevoelsmatig ofwel religieus getint. met religieus duid ik sterker op theologie (de menselijke visie op het goddelijke). de bijbel spreekt zowel positief als negatief over zelfdoding. simson pleegde zelfmoord en kreeg daar alle eer voor. de niet religieuze hebben vaak ook een probleem met recht op zelfdoding. vaak ik dit ongenoegen niet op het recht zelfbeschikking gestoeld, maar op het persoonlijke gevoelsargument: de suicidale persoon kan niet overzien of het over een jaar beter gaat en de wens dan niet meer bestaat. dit laatste is een cirkelredenatie die de zelfbeschikking niet respecteert. als een ieder immers in theorie op later tijdstip tot "bekering" kan komen is deze toekomstige mogelijke waarheid dominant aan aan het enige toetsbare: de realiteit nu. leven is verplicht omdat anderen om jou heen bang zijn voor de dood, en hun eigen geluk verwarren met jou kunde dit ook te kunnen. dit is puur op gevoel gestoelt. cultuur waarin je leeft is in dit geval niks minder dan een democratie van wat de meeste mensen vinden. vinden de meeste mensen iets dan is zelfs genocide onder bijv een communistisch regime normaal en de norm.

Hoezo verplicht, het leven is een cadeau. Een wijze man vertelde mij ooit, als je alleen maar negatieve punten kunt opnoemen en daartegenover geen positieve punten kunt zien ...., dan ligt het aan jou..... De Enige verplichting die bestaat, is eerlijk te zijn naar jezelf, neem die moeite, hoe moeilijk het ook is. En als je denkt, ' ik heb alles gedaan, alle moeite genomen,....denk nog harder na, neem nog veel meer moeite, meer en meer... doe je stinkende best!!! Dat verdien je!

Iemand hoeft niet iets te bereiken. Iemand hoeft niet iets te worden. Het is al mooi als je er in slaagt om niet al te ongelukkig het leven te aanvaarden zoals het komt. Het is helemaal mooi als je kan leren om te genieten van (vaak kleine) dingen die op je weg komen. Dat is niet voor iedereen makkelijk. Maar voor de meeste mensen is dat gelukkig wel te leren. Voor mensen die heel oud en/of ongeneeslijk ziek zijn, is er in Nederland een euthanasie-regeling. Als je dus een verrot leven hebt gehad en dat leven is op, dan is er inderdaad een vorm van zelfbeschikking om dat leven te beeindigen. Maar ook gelukkig is het, dat dat niet zomaar gaat. Het schijnt dat in Nederland ongeveer 1500 mensen zelfmoord plegen. En heel veel meer proberen dat, maar dat mislukt. Dat is pas een grote ellende. Als je een uitweg zoek zijn er een heleboel instanties om te helpen. http://ik-wil-dood.nl/waarom-je-leven-een-tweede-kans-moet-geven/ Toegevoegd na 8 uur: Zoals Sadbunny terecht opmerkt is god geen oplossing. Lees hier meer serieuze informatie: http://www.nvve.nl/nvve2/home.asp?pagnaam=homepage

Waarom er een taboe op is lijkt me op zich simpel: verreweg de meeste mensen zijn doosbang voor de dood (en terecht, dat zal een belangrijke drijfveer in onze evolutie zijn geweest), en alleen al nadenken over mensen die het zelf zouden willen maakt ze extra bang. Dus willen ze liever niet dat die suicidalen hen er toch mee confronteren. Plus je hebt nog een belangrijk religieus aspect: zelfmoord is een grote zonde, het mag gewoon niet van de religie, en de religie heeft ontzettend veel invloed op allerlei taboes en standaarden in onze cultuur. (In elke cultuur trouwens.)

Ik denk dat iedereen iets en moois heeft bereikt ... veel meer dan je denkt. En vrienden en familie zouden hem of haar enorm missen.

Er speelt bij vrijwillige levensbeëindiging wegens psychische redenen ook mee dat niemand kan garanderen dat die redenen zullen blijven als iemand blijft leven. Bij euthanasie wegens bijvoorbeeld ongeneeslijke kanker is er een duidelijk moment aan te geven, een grens: vanaf hier wordt iemand niet meer beter, de kans dat iemand alleen meer pijn zal krijgen is aannemelijk, dan _mag_ iemand stoppen met leven. Bij bijvoorbeeld een depressie is niet te zeggen dat het per definitie niet beter zal worden. De pest is juist dat iemand die depressief is, volkomen overtuigd is dat het niks is, nooit wat geweest is en nooit wat zal worden. De kans dat diegene daar gelijk in heeft, is minimaal, maar intussen voelt diegene zich wel zo, en behandeling is niet altijd effectief. Maar euthanasie in zo'n geval kan vergelijkbaar zijn met beenamputatie om een gebroken teen te behandelen: het werkt wel, maar het lijkt toch niet de meest zinvolle actie. Het is bij een ernstige depressie altijd zoeken en proberen met een behandeling, en dat op zich kan je al moedeloos maken. Maar bedenk: er zijn heel veel mensen die volstrekt en total overtuigd waren dat ze niet meer wilden leven, die hulp zochten daarbij, die niet kregen, en toch opgekrabbeld zijn en nu zeggen: gelukkig kreeg ik die hulp niet. Als deze vraag betrekking heeft op jezelf: zoek hulp, bijvoorbeeld bij 113: http://www.113online.nl/

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100