Gezondheid

Voor mijn werk loop ik de gehele dag buiten om monsters te nemen. De monsterpunten loop ik via de gps af. Hierbij zendt een externe gps ontvanger (zit in mijn broek of jaszak) een continu bluetooth signaal naar een redelijk gedateerd apparaat dat om mijn pols zit. Op dit apparaat zie ik de monsterpunten die ik af moet lopen en de plaats waar ik mij bevindt. Omdat er veel te doen is over straling de laatste jaren en ik een stressvolle periode achter de rug heb, waardoor ik momenteel toch kwetsbaarder ben, vraag ik mij af of ik in overweging moet nemen verder te gaan met dit werk of niet. Ik ben nu een aantal weken bezig en het valt me op dat ik vage klachten heb tijdens en na het werk. Nu kan dit natuurlijk ook andere oorzaken hebben. Ik heb eerder nog nooit stil gestaan bij de mogelijke gevaren van straling, maar ben nu toch enigszins ongerust en op internet lees je veel tegengestelde verhalen. Daarom zou ik graag jullie advies willen of mening/gedachtegang hierover willen horen.

M.v.g,
Evert

Ik heb sinds 3 weken orbellen, en nu is de linker kant (2 gaatjes) helemaal ontstoken, bijde boven en onder gaatje. Het is dik en het liefst wil ik ze er uit halen maar dan groeien ze zeker dicht omdat ik ze nog niet zo lang heb en ze er officieel pas na 6 weken uit mag halen. Ik ben met sterilon aan het druppelen maar het lijkt niet minder te worden.. Nu doet het achter mijn oor ook zeer dus ik ben bang dat de ontsteking aan het verspreiden is. Heeft iemand nog enig idee wat ik kan doen?

Ik las een nieuwsbericht waarin slachtoffers van koolmonoxide "zwaargewond" genoemd werden. Zelf associeer ik "gewond" eerder met een fysieke beschadiging. Is het juist om een vergiftiging ook "gewond" te noemen?

Toegevoegd na 11 uur:
http://nos.nl/artikel/2157787-zwaargewonden-door-koolmonoxide-op-gloednieuwe-kartbaan-belgie.html

Ik merk dat ik bijna de hele dag door bezig ben met mezelf te bekijken door de ogen van een ander. Zelfs als ik alleen thuis ben doe ik dat.
Wat maakt dat ik zelden vanuit mijn kracht kan handelen.
De reden is wellicht mijn opvoeding bij narcistische en verslaafde ouders, die willekeurig beloonden of straften (sloegen). Waardoor ik mijn hele kindertijd mijn best gedaan heb om me aan hen aan te passen... Wat natuurlijk mission impossible was.
Ik zeg dat niet omdat ik me slachtoffer voel. Ik weet heel goed dat ik mijn leven in handen kan nemen en dat wil ik ook. Heb hiervoor al vaak hulp gezocht. Maar door dat aanpassen lopen alle therapieën fout. Ik pas me aan aan wat de therapeut wil. Waardoor hij of zij denkt dat ik het supergoed doe. Dat gebeurt automatisch. En ik ben er zo goed in dat nog nooit iemand de vinger op de wonde legde... Ik deed hypnotherapie, gesprekstherapie, Speyertherapie, Psycho drama enz enz enz. Ik was ook bij Al Anon en bij een zelfhulpgroep voor relatieverslaving. Maar ook daar was ik vooral aanpassend...
Nu ik bijna 60 ben en na een relatiebreuk met een man die in vele opzichten op mijn ouders trok, ben ik aan de slag gegaan met dit thema; authenticiteit. Deze keer op mijn eentje. het is echter niet simpel. Ik wil mezelf leren voelen, uit mezelf leren handelen. nu kijk ik naar mezelf met de ogen van degene die in mijn omgeving is.
iemand die hierin ervaring heeft? Of een bepaalde therapie kan aanbevelen die net hierop werkt?