“Nooit te oud voor stout,” zei ik (Muriel 48) gekscherend tegen Mark (49), terwijl ik het 2e glas Chardonnay in schonk. We zaten in die typische zaterdagavond-modus: de kinderen voor het eerst echt een weekend de deur uit, de stilte in huis bijna oorverdovend, en een iPad die tussen ons in lag op de bank.
De plas-video met Patricia Paay
Het interview met Patricia Paay knalde van het scherm. Daar zat ze, de eeuwige diva, pratend over passie, grenzeloosheid en haar beruchte video. Ze bracht het met zo’n vanzelfsprekendheid dat het bijna logisch klonk. Waarom zou stout gedrag na je 50ste moeten inkrimpen tot een voorspelbaar ritueel tussen de flanellen lakens?
Ik ben 51, ik ben fit, en ik wilde verdomme nog wel eens voelen dat de muren zouden trillen.
Mark keek me aan met die blik die hij altijd heeft als hij niet weet of ik een grapje maak of een midlifecrisis heb. “Merel, we hebben het hier over plassen in je mond. Weet je dat zeker?”
Ik voelde een vlaag van recalcitrante moed. “Waarom niet, Mark? We zijn al 30 jaar samen. Wat hebben we te verliezen? Een beetje avontuur, een taboe doorbreken. Als La Paay het kan, kunnen wij het ook. Heel veel mensen vinden het lekker. Als je het nooit gedaan hebt, weet je het niet.”
De klinische realiteit van plas in je mond
In mijn hoofd zag het eruit als een artistieke scène uit een Franse arthousefilm. Warm licht, een sfeer van ultieme overgave, een grens die vervaagt in een esthetisch schouwspel. Maar de realiteit van een rijtjeshuis laat zich niet dwingen in een artistiek format.
Daar stonden we dan, in onze badkamer met de witte Gamma-tegels en de geur van antischimmel-spray. De TL-verlichting boven de spiegel was onverbiddelijk; elk lijntje, elke rimpel en elk putje werd door de felle lamp geaccentueerd. De opwinding die ik beneden op de bank met die Chardonnay nog voelde, begon langzaam weg te sijpelen via het doucheputje.
“En nu?” vroeg Mark. Hij stond daar in zijn adamskostuum, onhandig balancerend op de antislipmat. Hij zag er op dat moment niet uit als een spannende minnaar, maar als mijn echtgenoot die zich oprecht afvroeg of hij de thermostaatkraan wel op de juiste temperatuur had ingesteld.
“Nou ja, je doet het gewoon… over me heen,” zei ik, terwijl ik probeerde een verleidelijke pose aan te nemen tegen de ijskoude douchewand. Mijn rechterknie kraakte luidruchtig. Geen goed teken.
De anticlimax van het plas avontuur
De logistiek bleek de grootste vijand van de lust. In een interview klinkt het spannend en rebels, maar in de praktijk is het vooral… heel erg biologisch. De geur was het eerste dat de illusie kapotsloeg. Geen romantische nevel, maar de indringende lucht van een man die de hele middag koffie had gedronken.
Het warme gevoel was niet opwindend. Het was klef, ongemakkelijk en vooral heel erg onhygiënisch. Ik keek naar beneden, naar het water dat zich mengde met de vloeistof rond mijn voeten, en de enige gedachte die door mijn hoofd schoot was:
Ik moet morgenochtend echt de voegen schrobben met chloor.
Ik voelde me niet bevrijd. Ik voelde me niet ‘stout’. Ik voelde me een figurant in een deprimerende amateurfilm die per ongeluk op de verkeerde set was beland. De Paay-paradox was compleet: wat in de media wordt verkocht als de ultieme kick, bleek in de badkamer van een vijftiger vooral een enorme, stinkende knoeiboel.
De lachbui als redding
Ik keek omhoog naar Mark. Hij keek naar mij met een gezichtsuitdrukking die het midden hield tussen diepe spijt en opperste verwarring. De stilte werd alleen onderbroken door het ritmische gedruppel van de kraan.
“Vind je dit… lekker?” vroeg hij, zijn stem overslaand van puur ongemak.
Ik kon het niet meer houden. “Mark,” proestte ik uit, “het is vreselijk. Ik voel me net een puppy die nog niet zindelijk is. En laten we eerlijk zijn: het stinkt hier nu naar een urinoir bij een tankstation langs de A1.”
Mark slaakte een zucht van verlichting die zo diep kwam dat zijn hele borstkas ervan schudde. We barstten tegelijkertijd in lachen uit. Geen beschaafd gegiechel, maar diepe, ongecontroleerde uithalen waarbij de tranen over onze wangen rolden. We hielden ons aan elkaar vast om niet uit te glijden op de natte vloer. De spanning, de gêne en de mislukte ambitie om ‘modern en grensverleggend’ te zijn kwamen er in één keer uit.
De nasleep
Terwijl ik de douchekop pakte en met gloeiend heet water en een flinke scheut Rituals-douchegel de sporen van ons experiment wegspoelde, besefte ik iets belangrijks. We waren inderdaad niet te Oud voor Stout, maar onze definitie van stout was simpelweg anders dan die van de showbizzwereld.
Die nacht lagen we in bed, fris gewassen en met een kop thee. De kamer rook naar lavendel en schone lakens.
“Zullen we afspreken dat we Patricia voortaan gewoon op tv laten?” vroeg Mark terwijl hij mijn hand pakte onder het dekbed.
“Heel goed plan,” antwoordde ik. “Laten we ‘stout’ voortaan beperken tot een extra fles wijn opendoen op een dinsdagavond of een keer zonder slipje de deur uit.”
Soms is de grootste vorm van intimiteit niet het overschrijden van een grens die niet bij je past, maar het vermogen om samen keihard te lachen om het feit dat je het in ieder geval geprobeerd hebt. We waren een illusie armer, maar een legendarisch verhaal rijker. Wel een verhaal dat we samen delen.
- De namen en de foto zijn gefingeerd.
Stout zijn kent geen leeftijd
Laat je meevoeren in een wereld van verleiding, waar je fantasie op hol slaat. Deze spannende, korte verhalen zijn geschreven om je te vermaken, te inspireren en misschien wel rode oortjes te geven. Gun jezelf een moment van onschuldige opwinding en laat je verrassen door de sensuele avonturen die je te wachten staan.
Heb jij ook een verhaal? Mail dan naar redactie@startpagina.nl en wie weet zien we jouw (anonieme) verhaal binnenkort terug.
Lees ook onze andere spannende rubrieken:
- Opgebiecht, waargebeurde verhalen van lezers
- Alle 18+ artikelen