Bron: © Marcel Koch/BSR Agency/Getty Images. Leo Alkemade.
Acteur en cararetier Leo Alkemade is in de bioscoop te zien met zijn eigen film Champagne. De film gaat over zijn overleden vader, die stierf aan kanker. Vader en zoon maken samen een reis door de Champagnestreek. Een reis die voor Alkemade zelf nooit werkelijkheid werd.
Zijn vader was ernstig ziek en te zwak om die laatste trip te maken. De film, gaat vandaag in première. “Ik ben toen alleen gegaan en ben toen reisje gaan typen dat het had moeten zijn”, vertelt Alkemade in de podcast Van Ons van Omroep Brabant. “De laatste reis van mij en mijn vader, die ik nooit heb gemaakt.”
Lees verder onder de video >>
Persoonlijk verhaal wordt film
In de film speelt Alkemade zelf de zoon, terwijl Huub Stapel de rol van de vader vertolkt. Het resultaat is een film die balanceert tussen werkelijkheid en verbeelding.
Volgens Alkemade is het verhaal autobiografisch, maar dan zoals hij het voor zich zag. “Het is een ode aan mijn vader, maar eigenlijk aan alle vaders”, zegt hij. Daarmee raakt de film een universeel thema: de relatie tussen ouder en kind, en de dingen die je nog wilt zeggen voordat het te laat is.
Die lading is ook tijdens de opnames voelbaar. Stapel merkt dat zijn tegenspeler soms zichtbaar wordt geraakt. “Hij zei af en toe: ‘Hier had ik met mijn echte vader willen lopen.’ Dat kwam hard binnen”, vertelt de acteur.
Confronterend en helend tegelijk
Voor Alkemade zelf is het maken van de film niet alleen bijzonder, maar ook confronterend. Tijdens het spelen ziet hij regelmatig trekken van zijn vader terug in Stapel. Dat zorgt voor momenten die tegelijk mooi en pijnlijk zijn.
“Dan denk je: was je hier maar even bij geweest”, zegt Alkemade. Vooral kleine details raken hem diep. Zoals een scène waarin de vader een kaarsje aansteekt in een kathedraal en zegt: ‘Op de goede afloop’. “Dat zijn dingen die mijn vader ook had gezegd.”
Juist die herkenbaarheid maakt de film krachtig. Het is geen zwaar drama, maar een warme, menselijke vertelling waarin humor en verdriet hand in hand gaan.
Champagne als symbool
De titel van de film is niet toevallig gekozen. Champagne speelt een belangrijke rol, zowel in het verhaal als daarbuiten. Het was een gedeelde liefde van vader en zoon en daarmee een symbool voor het leven zelf. Vieren wat er is, ook als het eindig is.
Op de set werd dat principe serieus genomen. “Er is zeker gedronken”, geeft Alkemade met een knipoog toe. “Je maakt een film die Champagne heet, dan sluit je de dag niet af met cola.”
Stapel vult lachend aan: “Als je van champagne houdt, had je elke dag dronken over de set kunnen lopen.” Waarop Alkemade grapt dat hij zijn collega daarin nog wat moest ‘opvoeden’.
Breder dan alleen een persoonlijk verhaal
Hoewel de film voortkomt uit een persoonlijk verlies, blijkt Champagne een snaar te raken bij een veel breder publiek. Volgens Alkemade reageren kijkers emotioneel en herkennen ze zich in het verhaal.
“Ik heb mensen gesproken die zeggen: ik heb mijn vader nog, ik moet iets met hem gaan doen”, vertelt hij. Dat is precies wat de film wil losmaken, het besef dat tijd kostbaar is.
Ook Stapel ziet die impact. “Ik hoop dat mensen denken: misschien moet ik dit ook eens doen. Zo’n reis maken voordat het te laat is.”
Brabant blijft de basis
Ondanks zijn landelijke bekendheid blijft Alkemade stevig geworteld in Brabant. Waar hij ooit dacht dat hij beter in Amsterdam kon wonen voor zijn carrière, kwam hij daar snel op terug. “In Amsterdam is iedereen met zichzelf bezig”, zegt hij. “Als ik daar van mijn fiets val, loopt iedereen door. In Brabant word je overeind geholpen.”
Bron:
Omroep Brabant