Zijn mensen van nature zelfdestructief?

Als ik merk hoe veel mensen (waaronder ikzelf, moet ik helaas toegeven) moeite hebben met de meest basale dingen, zoals eten, drinken, douchen, slapen, bewegen, op tijd nemen van medicatie, sociaal actief zijn, enz. dan vraag ik me zoiets ineens af. Misschien sla ik de plank mis.
Ook de minder basale dingen die toch van onschatbare waarde zijn vind ik op een niet- tevredenstellende manier terug bij mensen. Zoals het omgaan met tegenslagen, het onderhouden van je woonomgeving of werkkleding, niet kunnen dromen, vervelen of vergeven, dat soort zaken.

Aanleiding voor mijn vraag is ook de indruk die de commercie mij geeft, dat alles vanzelf en snel en mooi zou moeten kunnen, en dat alles wat de klant doet goed is.
Als je daarnaast kijkt naar de historie van de mens (met oorlogen, wraak, machtsmisbruik, etc. die ons, hoewel die even oud zijn als de mens zelf [neem ik aan], steeds maar blijven verassen) dan zie ik toch ook een constante mate van zelfdestructiviteit.

Nog een andere kant zijn de zaken waar mensen minder of geen invloed op hebben, zoals ziekte, psychische problemen, natuurgeweld, etc


Is de mens zelfdestructief?

*Als je dit leest dan schep ik wel een heel eenzijdig beeld van de mensheid. Ik weet dat het ook goed gaat :) *

Toegevoegd na 2 uur:
NOTE: Ik zeg zelfdestructief (verkeerde woord) en bedoel daarmee een vorm die niet leid tot de dood maar tot een degradatie van de kwaliteit van je leven, in hoge mate tot onder het gemiddelde 'geluksniveau'.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

In principe is de mens ingesteld op harmonie. Hij/zij is er continu naar op zoek of hij zorgt ervoor dat een vervelende situatie niet uit de hand kan lopen. Het kost ons echter veel moeite om datgene wat ons als waarheid ingestampt is en datgene wat wij zelf voelen en nodig hebben, in harmonie te brengen. Dit is voor de één een nog grotere strijd dan voor een ander. Hieruit volgt vaak dat men de keuze maakt ten koste van zichzelf en er onstaat er onvrede, enwel met zichzelf. Deze toestand is de basis voor de dingen die jij als zelfdestructief aanmerkt.

Nee! Van nature is de mens niet zelfdestructief. De mens in harmonie zal zichzelf en zijn omgeving ook in harmonie benaderen. Om in harmonie met jezelf te kunnen zijn begint al voor de geboorte. 'Gedragen' worden door je ouders, met name je moeder, tot je op eigen benen kunt staan. Waardering krijgen over wie je bent, maar ook kunnen relativeren en tegenslagen verwerken zorgen voor evenwicht. Helaas lukt dat niet bij iedereen en zie je om je heen mensen die zelfdestructief zijn of worden (gemaakt). Oorlog, haat en machtsmisbruik zijn een uiting van 'onvrede' of angst.

De meningen hierover verschillen. Ikzelf denk dat opvoeding een hele belangrijke rol speelt, als je een stabiele thuisomgeving hebt gehad, zul je in het algemeen veel stabieler in het leven staan. En dus veel minder geneigd zijn om zelfdestructief te zijn.

ik ken (toeval???) helemaal niemand die redelijk tot goed voldoet aan het beeld dat je schetst. Eerlijk gezegd schrik ik er ook nogal van want blijkbaar is mijn beeld van de mensheid tegengesteld aan wat jij schetst en dus niet compleet. Maar mijn antwoord is dus NEE! Ik denk dat mensen die heel eenzaam en/of ongelukkig zijn wel van dit soort kenmerken kunnen vertonen maar ik denk dat het merendeel van de mensen misschien wel eens een slecht moment heeft , maar destructief, nee

Ik zie het vreemd genoeg precies andersom . Elke dag verbaas ik mij over de vele mensen die het veel moeilijker gehad hebben dan bijvoorbeeld ik zelf en die met een schijnbaar oneindige veerkracht hun leven verder opbouwen. Ook documentaires en speelfilms uit bijvoorbeeld de tijd van de Grote Depressie laten zien hoe mensen met tegenwind toch hun dingen doen , flexibel en optimistisch blijven. Ik denk dat de gemiddelde mens is gezegend door een enorme interne inspiratie bron die hem zijn/ haar levensernergie laat gebruiken om ten dienste te zijn aan anderen . (geliefde , familie , gezin, werkgever, het "rijk " ) .

Dat denk ik niet: als je kijkt naar heel jonge kinderen, dan zie ik geen zelfdestructieve neigingen. Dus ik denk, zoals andere antwoorders ook hebben aangegeven, dat zelfdestructie aangeleerd wordt door ervaringen in het leven en de persoonlijke reacties daarop.

Als ik het goed begrijp, komt jou vraag eigenlijk neer op: Is dit nu alles? Het (mijn) antwoord is : Ja, dit is alles! Je zult zelf de invulling moeten geven, hoe je het wilt ervaren en daarvoor is het nodig jezelf eens goed bij de lurven te pakken en te zeggen: LEEF!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100