Ik, als moeder zijnde, wil mijn kind vaker zien, wat kan ik doen?

Al negen jaar is mijn kind weg. Bij de geboorte weggehaald. Op basis van vermoedens. Ik heb een psychiatrische achtergrond. Omdat enkele instanties bang waren dat ik terug zou vallen, hebben zij uit voorzorg mijn kind weggehaald. Terwijl alles goed was! Er waren vermoedens, dat ik een psychose zou hebben, bij de bevalling. Dit bleek niet waar. Omdat zij dit nu eenmaal zo geregeld hadden, voor! de bevalling, kon hier niet meer van af geweken worden.
De pleegouders, konden geen kinderen krijgen en zij zijn helemaal gek op mijn kind. Zij claimen haar echt.
Ik als moeder zijnde zie met leedwezen toe, hoe zij te werk gaan.
Zo beweren zij constant, dat mijn dochter geen contact wil, niet wil bellen en niet naar bezoekregelingen wil. Ook heeft zij nachtmerries, als zij mij gezien heeft.
(Ik heb een contact van 1x in de zes weken, anderhalf uur, onder begeleiding.)
Mijn dochter beweert anders. Ik krijg nooit de indruk, dat zij mij niet wil zien. Ze geeft zelfs aan bij mij te willen slapen. Dit gaf zij al aan, van kleins af aan. Ook geeft zij aan, dat pleegvader hier niet mee instemt, als zij aangeeft, graag naar mij toe te willen. Waarom niet?
Ik vind het zo belangrijk om een goede band op te bouwen met mijn dochter, haar vaker te kunnen zien en mee te kunnen maken.
Volgens jeugdbescherming is het heel goed mogelijk dat ik haar tot haar 18e eenmaal in de zes weken zal blijven zien.
Dit moet toch anders kunnen?
Heeft een kind dan helemaal geen inspraak?
Of ik, als moeder zijnde?

Weet jij het antwoord?

/2500

Wat een moeilijke en trieste situatie. Nu zijn er voor ons als buitenstaanders twee mogelijkheden: 1. De situatie is exact zoals je beschrijft en er zijn fouten gemaakt waarbij Jeugdzorg onnodig heeft ingegrepen 2. Jeugdzorg heeft goed gehandeld, maar jij bent door je ziekte niet goed in staat om de situatie juist in te schatten Je zult begrijpen dat we - zonder jou en jouw situatie te kennen - rekening moeten houden met de tweede mogelijkheid, al is de eerste mogelijkheid helaas ook een mogelijkheid. Juist omdat ik de situatie niet ken en ik geen andere informatie heb die weerspreekt wat je hier schrijft, zal ik uitgaan van het eerste. In principe heeft een kind altijd recht op omgang met de biologische ouders; dit is zelfs opgenomen in het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Hoe die omgang eruit ziet en hoe frequent dat is, hangt af van de situatie. Bij een tijdelijke plaatsing is het gebruikelijk dat er frequenter contact is, omdat het dan de bedoeling is dat het kind weer zo snel mogelijk bij de biologische ouder(s) komt wonen. Bij langdurige plaatsing is het contact vaak minder frequent, omdat het dan belangrijk is dat het kind een band opbouwt met de pleegouders. In het belang van het kind moet er dan worden gezorgd voor duidelijkheid en eenduidigheid: het kind moet niet in verwarring gebracht worden over waar zijn/haar thuis nu is en denken dat het snel weer bij de biologische ouder(s) zal komen wonen zolang daar geen sprake van is. Je kunt bij de pleegzorginstelling of bij de gemeente (sinds 2015 verantwoordelijk voor Jeugdzorg) overleggen over uitbreiding van de omgangsregeling. Je kunt zelfs juridische hulp inroepen wanneer je het idee hebt dat er fouten zijn gemaakt en er geen recht is of wordt gedaan. Let er wel op dat bij een langdurige plaatsing de rechter niet alleen kijkt naar het belang van het kind (dat in dit geval waarschijnlijk nooit een ander thuis gekend heeft dan bij de pleegouders) maar ook met de belangen van de pleegouders. Bij een plaatsing van meer dan één jaar worden de pleegouders aangemerkt als belanghebbende in een pleegzorgzaak. Zij mogen dan ook in rechtszaken over de verlenging van uithuisplaatsing of een wijziging in de omgangregeling hun mening geven. Kinderen vanaf 12 jaar hebben het recht om ook zélf gehoord te worden in zo'n zaak en hun mening te geven. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat een rechter altijd meegaat in wat het kind wil; soms is wat een kind wil niet in zijn/haar belang.

Ga op zoek naar een advocaat. Via de NOvA, de Orde van Advocaten kun je een advocaat zoeken. Of misschien nog beter, vraag eerst (gratis) juridisch advies bij het Juridisch Loket. Zij kunnen je eventueel ook naar een advocaat verwijzen. De hoogte van de kosten van de eigen bijdrage aan een advocaat zijn afhankelijk van je inkomen. Zie hiervoor de website van de RvR, de Raad voor Rechtsbijstand. Dit advies is bedoeld voor als je er ook daadwerkelijk werk van wilt maken. Als je hier je ei kwijt wilt is dat ook prima, maar het lijkt erop dat alleen een jurist in dit geval weet welke wegen zijn te bewandelen. Toegevoegd na 12 minuten: Voor de tarieven op de site van de Raad voor Rechtsbijstand moet je kijken onder het kopje "Personen- en familierecht"

Bronnen:
http://www.rvr.org/nieuws/2016/december/in...
https://www.advocatenorde.nl/
https://www.juridischloket.nl/

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100