Tot hoe ver gaat de zwijgplicht in de zorg?

Ik heb een baan in de ouderenzorg. Als ik thuiskom uit mijn werk wordt er vaak belangstellend gevraagd hoe het op mijn werk was. Tot hoe ver gaat hier de zwijgplicht? Wat mag je wel en wat mag je niet vertellen? Zijn daar regels/wetten voor?

Toegevoegd na 6 minuten:
Mijn familie komt ook regelmatig in het verpleegtehuis en het is niet zo groot, ze kennen daar dus de bewoners. Als ze een beetje nadenken zouden ze erachter kunnen komen over wie ik het heb.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Probeer geen namen te noemen, en geen vertel persoonlijke details. Maar natuurlijk mag je vertellen dat je een leuk gesprek over de vijftiger jaren hebt gehad met een mevrouw die al bijna 90 is. Officieel moet je waarschijnlijk (zie je contract) alles geheimhouden wat je tijdens je werk over je cliënten te weten komt. In de praktijk zul je zelf af moeten wegen wat je wel en niet mag vertellen. Het is geen doen om helemaal niets over je werk te vertellen. Iedereen die in de zorg werkt, vertelt regelmatig dingen over de mensen met wie ze werken, ook de patiënten. Zolang dat gaat op een manier als "ik had ooit een patiënt die ..." is dat niet erg. Liefst noem je geen (volledige) namen, en let je op dat je heel specifieke details die iemand herkenbaar kunnen maken, weglaat of wat verandert. Ook deel je geen dingen die mensen je duidelijk in vertrouwen vertellen, zoals een pijnlijke familieruzie, het feit dat ze schulden hebben, of medische details. Ik lees net je aanvulling, over dat je familie ook regelmatig in dat verpleeghuis komt: je mag ze rustig vertellen voor wie je zoal zorgt, dat maakt niet uit. Maar vertel geen details die echt persoonlijk zijn, zoals ik hierboven al een beetje beschrijf. Je familie hoeft niet te weten dat je bij meneer Jansen een aambeienzalf moet aanbrengen, en dat hij dan altijd melige opmerkingen maakt, bijvoorbeeld. Misschien helpt het om als uitgangspunt te nemen dat je geen dingen vertelt waarvan je vermoed dat de bewoners het vervelend kunnen vinden als jij dat aan een ander vertelt.

Je hoeft thuis natuurlijk geen namen te noemen van patienten. Je kan altijd zeggen: Goh ik had vandaag een man die dit of dat had...

Ik denk, dat je het aan de naaste familieleden het wel kwijt kunt, mits zij er verder over zwijgen. Jij moet uiteindelijk ook je ei kwijt,want het lijkt me niet gezond, als je alles moet opkroppen.

Ik heb een beetje een vergelijkbaar "probleem". Ik werk op de basisschool waar mijn kinderen ook naar toe gaan. Zolang zij erbij zijn, vertel ik wel eens wat, maar blijf ik heel vaag en algemeen, niet alleen over de kinderen (ik begeleid leerlingen met een rugzak, van alle leeftijden, dus er is altijd wel een van mijn kinderen die een kind kent), maar ook over mijn collega's. Even lekker spuien na een minder leuke dag doe ik pas als de kinderen op bed liggen. Tegen mijn man vertel ik meer. Tegen anderen, buitenstaanders, vertel ik wel eens iets, maar nooit met naam erbij, en zeker niet tegen andere ouders van school. En ook dan blijf ik hangen in vaagheden. (bv: ik werk met een kind met PDD-nos dat nu in groep 6 zit. Ik werk al met hem sinds groep 2, en hij heeft de begeleiding echt nodig, maar het gaat wel hartstikke goed met hem...) Maar soms vind ik het ook wel echt lastig hoor, zeker met ouders van school die zitten te vissen naar informatie over kinderen, of mijn mening over een bepaalde collega. Die informatie krijgen ze niet, maar je beseft dan wel hoe goed je moet opletten met wat je zegt.

Zwijgplicht is onderdeel van het beroepsgeheim. Het beroepsgeheim omvat alle gegevens, die een arts in de uitoefening van zijn beroep over de patiënt te weten komt, ook niet medische aangelegenheden en zaken die de arts buiten de patiënt om te weten komt. De zwijgplicht De zwijgplicht heeft een wettelijke basis in met name het Wetboek van Strafrecht (art. 272), het Burgerlijk Wetboek (WGBO art. 7:457) en de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG art. 88). De zwijgplicht van de arts kan, of beter moet, ook jegens de rechter worden volgehouden. Het lijkt meer om de hogere functies te gaan zoals artsen en specialisten. Verder is het denk ik een kwestie van GBV (Gezond Boeren Verstand). Zoals al is gesuggereerd kun je het algemeen maken, of fictieve namen verzinnen bij de personen waar je het over hebt. Dan zit je volgens mij redelijk safe, en hoef je jezelf geen zorgen te maken. Meer interessante informatie kun je vinden op de bronlink!

Geheimhouding en zwijgplicht daar teken je ook voor in de zorg. Dus als je iets hoog zit, kun je dit bespreken met je collega's. Het is niet toegestaan dit met familie te bespreken dit kunnen zij ook weer doorgeven onder het mom, "niet verder vertellen maar...: Ik zou om jezelf te beschermen dit niet in familie of vriendenkring bespreken, ook uit respect voor de bewoners waar je mee werkt.

De zwijgplicht heeft enkel zijn werking op het medisch gebied. Betekend dus enkel dat je niet mag spreken over de daadwerkelijke medische hulp die je aan de patiënten geeft, dat kan variëren van het verschonen van bedden omdat een patiënt een blaasprobleem heeft, het verstrekken van medicatie of het verzorgen van wonden. Je kunt voor de rest overal over praten en ook namen noemen, je mag dus gerst vertellen dat je met mevrouw Jansen een lekker kopje bent wezen drinken in de stad.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100