Hoe kan ik beter omgaan met het gemis van mijn zoon zover weg?

Onze zoon en schoondochter wonen in de VS en ik zie hen dus zeer weinig.We Skypen wel maar soms denk ik weleens waarom?Volgend jaar verwachten ze ons eerste kleinkind.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Gemis doet vreselijk zeer. Je zoon ongeacht hoe oud het is en blijft je kind en daar hou je zielsveel van. Dat maakt het ook zo moeilijk om dat hij wel aanwezig is op afstand maar niet lijfelijk, zijn geur, stem aanwezigheid. Gelukkig leven we in een tijdperk met digitale voorzieningen webcam, telefoon, mail. Om de afstand te verkleinen. Waarom hij heeft hier voor gekozen omdat hij daar gelukkig is en jij hebt hem zo opgevoed dat hij zo zelf verzekerd is dat hij dit aan durft en weet dat je liefde onvoorwaardelijk is en ondanks dat je er verdriet van hebt. Loslaten, makkelijk gezegd. Je hebt goed contact met hem. Als je elkaar ziet ben je dolblij, vreselijk gelukkig dat is een ander gevoel dan dat je hem gisteren nog hebt mogen zien. Dit is dus ook een ervaring. Je kan het niet oplossen en moet er mee leren omgaan. Misschien dat je voor jezelf een dagboek kunt bijhouden en het verdriet van je kan afschrijven en ook de gelukkige momenten. Dit is dan van jou en een uitlaatklep. Straks komt de kleine en zal je niet echt het gevoel hebben van een dagelijkse of wekelijkse oma, maar voor de kleine wordt het straks feest dat Oma uit Nederland komt. En genieten van elkaar. Misschien kan jij je zoon vragen om af en toe een leuk boekje te maken met de ontwikkelingen erin zodat je toch bij blijft. Ik begrijp je verdriet, en hoop ook dat je het een plaatsje kan geven.

Accepteren dat het leven zelf zijn regeltjes maakt. Wij zijn alleen maar toeschouwer.

Dat doet pijn ,AUW ,tja hoe moet je daar mee omgaan ,zover het mogelijk is sparen om er zeker 1 keer per jaar naar toe te kunnen ,dan ben je er het hele jaar mee bezig.En kun je je op het weerzien verheugen ,je kan er naar uit kijken.En vertel maar dat je ze zo erg mist .Is een hele lastige situatie.Sterkte.

Daar is buiten ze zo vaak mogelijk opzoeken en veel skypen geen oplossing voor. Als je kind er niet is, zul je deze altijd erg missen. Je kunt hooguit proberen te accepteren dat ze deze keuze hebben gemaakt, dan kan het gemis dragelijker, maar niet minder worden.

Wat rot voor je. Ik moest er niet aan denken om mijn kinderen zo ver weg te hebben zitten. Toch denk ik wel dat het belangrijk is om ook jouw eigen leven gewoon door te laten gaan. Zoek leuke en nieuwe dingen als afleiding; misschien een leuke hobby waarvan je hun af en toe de resultaten van kan sturen van wat je gemaakt of gedaan hebt. Van je af schrijven kan ook veel helpen, al dan niet in de vorm van gedichten. Je zou een blog aan kunnen maken over jouw kinderen in Amerika. Als dit regelmatig gelezen wordt dan kun je daar ook leuke reacties op krijgen die je weer nieuwe moed kunnen geven...

Wees maar blij.! Dat jullie in zo'n positie zitten. Er zijn ook mensen, die puur voor zijn/haar geliefde zijn/haar ouders achter laat. En weg naar de verte. En zijn of haar ouders nooit meer terug zien, of spreken... Wees maar blij dat je niet in zulk geval bent. Kijk de kleinkind is ook al onderweg, dus maak je niet druk om. Ik wens jou veel sterkte. Gr

Een ticket kost niet zoveel meer tegenwoordig. En eenmaal per jaar een ticket voor twee of drie weken quality-time, dat is meer dan sommige ouders/kinderen met elkaar doorbrengen in een jaar.

Bedenk jezelf dat liefde geen grenzen kent. Ook al zit hij nog zover weg, hij houdt van je en denkt aan je. Het kan ook andersom: dicht bij je kind en eventueel kleinkind in de buurt wonen en ze nooit zien omdat de relatie verstoord is. Gelukkig is jullie relatie ontzettend goed. Spaar voor een ticket die kant uit, trek daar een aantal weken voor uit. Zodra je de reis hebt geboekt: aftellen op een kalender. Geniet ervan, en van je kleinkind vanaf volgend jaar!!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100