Maatschappij

Toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde had ik een buurman, ik noem hem maar even Jan. En zijn vrouw Annie. Ik had redelijk goed contact met hun, ging iers verder dan hoi en doei. Ik kwam er wel eens wat drinken of ff een praatje, maar meer niet. Dat was in mijn tiener tijd. Toen ik verkering kreeg kwam ik er eigenlijk nooit meer en was er ook geen contact meer. Ja hoi en doei of een kort praatje en toen ik uit huis ging al helemaal niet meer.

Een paar jaar terug, zijn mijn man en ik weer in de buurt van mijn ouderlijk huis gaan wonen. Dus zag ik ze wat vaker en weer wat vaker een praatje. Toen ik (eindelijk) zwanger raakte, was Annie heel erg begaan en heb ik heel leuk contact met haar gekregen. Met Jan niet zo. Kort praatje zo nu en dan. Maar op een gegeven moment kwam ik hem bij de oprit tegen toen ik bij mijn ouders langs ging. Toen zei hij: "Ik vond het vroeger zo leuk, hoe je mij met van alles in vertrouwen nam. Ik vond dat lief. En dat mis ik wel eens." Ik herinner mij dat niet zo erg, dat ik dat deed. Ik vertelde wel eens wat, maar niets wat de moeite waard was of mijn geheimen. Ik vond dit een apart gesprek.

De rest plaats ik in de reacties:

Op vakantie op Kos verslikte ik mij in een stuk vlees. In een soort eerste hulp konden ze mij niet helpen. En toen werd ik overgebracht met een helicopter naar een ziekenhuis op Rhodos (vlucht van 80 km). Gelukkig werd het stuk vlees daar wel weg gehaald en kon ik na 1 nacht verblijf weer weg. Nu moest ik 300€ afrekenen. Dat lijkt mij voor de vlucht en verzorging wel echt weinig

Ik bedoel als je in Amerika (met name daar) met de auto wordt aangehouden door de politie. Totdat de politie zelf zegt dat je het raampje open moet doen.

Een beetje n.a.v. de ontvoerde couveuse-baby Santiago. Dit betreft het nieuwsbericht dat deze couveuse-baby door zijn ouders stiekem is meegenomen uit het ziekenhuis. Inmiddels is de baby gevonden en zijn de ouders gearresteerd voor de ontvoering (!) van hun baby.

En met name die term 'ontvoering' vind ik een beetje gek. (Ontvoering: "het tegen iemands zin en zonder diens toestemming, verplaatsen van een persoon.")
Het zijn toch de wettelijke ouders die beslissen over de 'wil' van een handelingsonbekwame baby ? Zij hebben daarmee toch het ultieme recht de baby te verplaatsen ?
Ik las dat de ouders bang waren het ouderschap te verliezen wegens hun verleden, maar die zaak was nog niet rond. Ze waren en zijn nog steeds de wettelijke ouders.

Ik snap dat een couveuse-baby zorg nodig heeft. Ik kan me ook iets voorstellen dat het weerhouden van (levensreddende) zorg voor de baby als strafrechtelijk verwijtbaar gedrag gezien kan worden. Maar dan zou DAT de verdenking moeten zijn. Maar blijkbaar gaat het hier niet onthouden van zorg, of zoiets, maar expliciet om ontvoering.

Als de ouders het niet zijn, wie heeft dan het recht om te bepalen dat een baby het ziekenhuis niet mag verlaten ? Wie heeft daarin een zwaardere stem dan de ouders ?