Asociaal gedrag van leidinggevende tegenover zwakkeren, wat te doen?

Het speelt in een centrum voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel, voornamelijk oudere mensen (60+). Er zijn twee mensen daar die -niet overeenstemming met de werkelijkheid- claimen blind en doof te zijn. Een van hen dementeert en heeft nog regelmatig heldere momenten, waarbij zij/hij snel in huilen uitbarst. De ander schreeuwt op ongepaste momenten.

Een begeleidster van de activiteitengroep reageerde (in mijn visie) onaangenaam op hen. Zij daagde de schreeuwende persoon uit om steeds harder te gaan schreeuwen en stuurde diegene vervolgens weg omdat ze genoeg van haar/hem had.
De huilende vrouw gaf ze op een snerende toon te kennen dat die moest ophuilen met huilen ('stop nu met huilen').

Deze begeleidster heeft bij haar collega's aangegeven dat ze haar baan na 10 jaar niet meer zo interessant vind.

Wat kun je als stagiaire doen in zo'n situatie? Vragen wat haar motieven zijn?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als stagiaire is je positie behoorlijk ingewikkeld. - je kunt gezien worden als ' snotpiek' die nog geen visie, overzicht of iets te zeggen heeft; - je bent (wellicht) onzeker, vanwege gebrek aan ervaring; - je bent afhankelijk van de vaste medewerkers, van hun beoordeling over jouw functioneren; - omdat je van ' buiten' komt is je blik fris en kun je een buitengewoon frisse en heldere inbreng hebben over wat je waarneemt c.q. wat je daarvan vindt. De allerbeste methode om hier constructief mee om te gaan is: vragen. Vraag aan de betreffende persoon bv wat zij precies voorheeft met haar aanpak. Hiermee geef je haar de kans het gedrag te duiden, bovendien haar na te laten denken en tenslotte biedt het eventueel een handvat formeel iets aan te kaarten binnen de instelling. Want ook een stagiaire heeft een formele positie, al ligt die hierarchisch onderaan in het systeem.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100