Hoe weet je wanneer je gebeurtenissen "een plekje" hebt gegeven?

Met andere woorden, wanneer weet je of je iets verwerkt hebt danwel of je het tot op heden verdrongen hebt?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Hallo Anna 1963. Of je een plek hebt gegeven aan gebeurtenissen kun je vaak meten aan de emotionele reactie die je hebt als je eraan terug denkt of in een soortgelijke situatie terecht komt. De emotie (vaak verdriet of angst) slijt met de tijd en je kan er zonder te veel emoties mee omgaan. Nu kan het zijn dat de emotie niet wil slijten en heftig blijft. Het kan dan ontwikkelen tot een stoornis en / of vermijdingsgedrag gaan opleveren. Je kan daar in meer of mindere mate "last" van hebben. Bij verdringing heb je ermee leren omgaan door er zo min mogelijk aandacht aan te schenken. Het is dus niet verwerkt en kan later opspelen. Bij verdringing praat / denk je ook niet zo gemakkelijk over de gebeurtenis want dat roept emoties op die je liever wil vermijden. Ik raad mensen aan die niet precies weten of zij een goede verwerking hebben bij gebeurtenissen om bij twijfel contact op te nemen met de huisarts. Die kan je het beste verwijzen.

Dat weet je niet. Ga er maar van uit dat als je je leven weer redelijk normaal kunt leiden, plezier kunt maken en van mensen kunt houden, en je niet elk moment van de dag denkt aan die 'gebeurtenissen', dat je al een eind op de goede weg bent. Erge gebeurtenissen slijten, maar ze blijven een deel van jouzelf, ze geven mede vorm aan wie je bent. Net zo goed als de hele fijne gebeurtenissen, die wil je toch ook niet verdringen of 'n plekje geven? Je beleeft ze, met de nadruk op 'leeft'.

Gevoelsmatig zou ik zeggen: als je er niet meer heel de dag mee bezig bent, maar het ook niet helemaal hebt weggestopt. Dus: als je er over denkt, houdt het je dan meteen de hele dag bezig, huil je er nog om, droom je er nog van? Kun je het aan iemand vertellen zonder dat het je meteen weer sterk bezig houdt?

Bij bewuste problemen (dus niet onderdrukt): als je het gewoonweg vergeten bent dát je er last van had. Als het je niet meer raakt (je reageert niet meer met heftige emoties als boosheid, verdriet, angst) En daar tussenin zitten nog verschillende variaties want soms kun je opeens wel weer geraakt worden door iets wat je dacht verwerkt te hebben. Dan kom je het op een ander level toch weer tegen en raakt het je opnieuw, zodat je ook dit stuk kunt gaan verwerken. Pijn is een signaal, ook emotionele pijn. Neem het serieus.

als je om die gebeurtenis niet meer hoeft te huilen als er over gesproken word, en dat je er makkelijk over kan praten.. verwerken is een proces dat heel lang kan duren dan gaat verwerking over in dat het slijt

Als het geen ""pijn"" meer doet, maar het een (droevige) herinnering is geworden. De plek heet dan: droevige herinnering, of leegte. Het heeft een naam gekregen, en beheerst daardoor niet meer je gehele bestaan. Ik weet uit ervaring, dat ik eerst als een ""open wond"" rondliep, maar nu is alles een droevige herinnering.

Als je er geen nare dromen meer van hebt en je er niet meer vaak aan denkt. Als je er nu "positief" naar kijkt dan heb je het verwerkt lijkt mij.

Als je aan de gebeurtenis denkt en je ervaart hetzelfde gevoel als toen dan ben je er nog niet overheen. Je zou eventueel ook kunnen overwegen bij een psycholoog een EMDR-behandeling te ondergaan, dit werkte bij mij grandioos goed. Zie ook de site: http://www.emdr.nl/

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100