Ouders & Kinderen

Ik schaam me er nogal voor , vraag me af of ik me zelf dit moet kwalijk nemen of juist niet?
ik denk soms ook hoe kan ik zo stom zijn geweest om op hem verliefd te worde enzo.
Maar denk dan ook ik heb dit ook niet gewenst (integendeel dacht juist dat ik niet verliefd zou worde het was gewoon om uit te proberen en mensen te leren kennen enzo )
Maar heb juist het gevoel dat ik nu een puinhoop van mijn leven hebt gemaakt of is dat juist niet zo en hoef ik me nergens voor te schamen ?

hoop dat jullie wat advies hebben alvast bedankt.

Sinds ongeveer een jaar is alles in mijn leven anders gegaan dan hoe ik dat had gewild. Ik ben een tijdje werkeloos geweest. Mijn ouders zijn sinds 2weken gescheiden. Het huis van mijn moeder is nu half leeg en ze huilt bijna elke keer als ik bij haar ben. Heb geen contact meer met mijn vader.
En van al dat gehuil en al die problemen krijg ik slechte zin.
Ik voel me niet verdrietig en ook niet gelukkig.
Eigenlijk heb ik geen idee hoe ik me moet voelen. Ook als ik de laatste tijd stres heb met mijn vriendin weet ik niet hoe ik me daarbij moet voelen...
Is dat heel erg abnormaal? Ik wil gewoon mijn eigen leven leiden en van alles om me heen niets mee krijgen. Dat klinkt misschien heel gemeen, maar dat is hoe ik me nu voel. Is dat normaal of is er serieus iets mis met mij?

Ik heb een rekening geopend voor mijn zoon van nu bijna 7 maanden oud en spaar 15 euro per maand voor hem. Wat zouden jullie doen?

Waarom heeft iedereen toch altijd een mening over je relatie, en over wat je doet of laat, of wat buiten de "norm" valt. Wat kan er nou belangrijker zijn dan echt diep van iemand houden?

of is dit zwaar uit de tijd?