Hoe reageer ik best als mn vriend telkens dreigt de "relatie te beëindigen" (om mezelf er dus niet door te laten overrompelen)?

Bij elke kleine ruzie gaat mn vriend uit zn dak. Okee, ik weet ook wel dat ik een confronterend mens ben en daar wil ik iets aan doen. Maar ik heb de indruk dat ik dit niet binnen een beschermde context kan doen omdat hij bij het minste geringste roept dat we niet bij elkaar passen en dat het "concept relatie hem teleur stelt". en van die dingen. Ik heb gewoon het gevoel dat ik totaal niet belangrijk ben voor hem, alhoewel hij me op vele andere momenten laat zien dat dat wel zo is Alleen in zijn woorden laat hij altijd uitschijnen dat hij er niet om geeft als hij me kwijt is. Dat kan trouwens perfect een dag nadat hij gezegd heeft hoe fantastisch we het met elkaar hebben...
Dit verwart me wel wat. Ik heb dan de neiging om ofwel boos te worden (als ik me sterk voel) ofwel de plooien glad te strijken (als ik in mijn verlatingsangst geraak). Nu zijn we naar Berlijn geweest en daar was een kleine ruzie over het feit dat ik verwachtte dat hij zou eten op een bepaald moment en hij niet wilde. Okee, ik heb dan hem wat "gepusht" en ben buiten gegaan (om af te koelen). En heb me nadien verontschuldigd. Maar hij blijft dan drie dagen zuur waardoor ik ontplofte en misschien dingen gezegd heb die niet horen...
Deze voormiddag was hij terug vriendelijk en lief, maar ik heb het opnieuw ter sprake gebracht. verkeerd misschien, ik goot olie op het vuur en daar gingen we weer "we passen niet bij elkaar"...
Kan ik iets doen zodat ik rustig blijf en de boel niet escaleert?

Toegevoegd na 5 dagen:
bedankt iedereen!

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Een relatie die in stand gehouden wordt door dreigementen kàn nimmer blijvend zijn. Je eindigt met de vraag: 'Kan ik iets doen zodat ik rustig blijf en de boel niet escaleert?' Maar MOET jij wel iets doen..ofwel moet JIJ daar iets aan doen? Ik vrees dat HIJ iets aan zichzelf moet doen. Jij moet feitelijk alleen maar je eigen leven en je eigen 'ik' beschermen...ofwel jezelf behoeden voor veel verdriet. Je geeft aan aan verlatingsangst te lijden..en ik vermoed dat je partner van dat feit op de hoogte is..èn ik vermoed tevens dat hij van die angstgevoelens misbruik maakt.. Aldus maakt hij jou afhankelijk van hem..waardoor hij zich op geen enkel punt meer behoeft te beheersen. Wat jij eraan kunt doen is het volgende: Zodra hij weer eens aangeeft dat hij jullie relatie eigenlijk niet zo ziet zitten..kun jij heel rustig pratend zeggen: We moeten eindelijk maar eens over ons en over onze relatie gaan praten. Vraag hem in dat gesprek in rustige bewoordingen of hij jou ECHT niet ziet zitten als zijn partner...of dat hij enkel de bedoeling heeft 'het van jou te winnen' Als hij aangeeft jullie relatie ECHT niet te zien zitten..dan zou ik zeggen..verbreek die dan meteen..want een dergelijke 'band' is feitelijk allang geen band meer. Zegt hij dat hij dat eigenlijk niet meent..druk hem dàn op zijn hart dit nimmer meer te zeggen..omdat JIJ hèm dan verlaat. Als je denkt dat het beter is de huidige situatie in stand te houden met 'altijd maar toegeven' en 'altijd maar de minste zijn'.. Dan zul je met veel verdriet en tranen merken dat je meer en meer de eeuwig afhankelijke...onderliggende partner wordt. Groet, Ton

Jouw vriend gaat wel heel ver als ik dit lees. Ik zou de relatie verbreken als ik jou was want hij is absoluut niet bezig om jou gelukkig te maken. Hij speelt met je gevoelens en manipuleert je en daarmee doet hij je heel erg veel pijn. Laat dat niet langer toe. Ik denk dat het ook daardoor komt dat je je sneller aan anderen irriteert. Dat is echt niet normaal, geen mens kan constant op de tenen lopen om alles goed te doen. Dat moet ook niet nodig zijn.

Hij maakt je afhankelijk van hem, door je angst aan te zaaien. Angst is een sterke wapen. In sommige gevallen is angst zelfs sterker dan liefde. Ik denk dat hij even bang is dat het uitgaat, daarom probeert hij zichzelf zekerheid te geven door jou afhankelijk te maken. Mensen die van je houden kunnen je alsnog verlaten als ze merken dat dat slimmer is. De hersenen functioneren namelijk dan nog goed genoeg om zoiets te beseffen. Maar als je eenmaal afhankelijk bent kan je dat niet meer, wat hem de volledige zekerheid geeft dat je hem niet verlaat. Ik hoop dat dit meer inzicht geeft in jullie situatie. Aangezien het bij elke persoon verschilt durf ik niet te zeggen hoe je dat moet aanpakken, ALS het uberhaubt klopt wat ik zeg. Ik kan je wel adviseren om respect voor jezelf te behouden, om dus van jezelf te blijven houden voor wie jij bent. Dat hoort je vriend overigens ook te doen.

Verbreek zelf de relatie én raadt hem aan hulp te zoeken voor zijn probleem.

Mijn ex vriend heeft dat ook een keer gezegd. Ik heb meteen ingestemd en gevraagd wanneer hij zijn spullen op kwam halen. Die reactie had hij niet verwacht. Dat zei hij dus ook, en dat hij niet wilde breken, dat hij aandacht wilde, bevestiging van liefde. Maar voor mij hoefde het niet meer. Als iemand daar mee dreigt is hij zelf niet klaar voor een relatie en snapt hij het concept relatie niet. In een relatie moet je je veilig kunnen voelen en jezelf kunnen zijn. Hoe kan dat nou als je steeds zo'n dreiging krijgt? Meneer wil zijn zin en heeft jouw in de tang. Dat vind ik nogal ongelijkwaardig. Overigens, mijn ex en ik zijn nu goede vrienden, dat werkt voor ons beter. Jij hoeft niet te zorgen dat de boel niet escaleert, jullie moeten elkaar nemen zoals je bent.

Je eindigt met: kan ik iets doen ? Een relatie is iets van samen en daar moeten jullie samen aan (blijven) werken als jullie er beiden in geloven. Als ik jouw verhaal lees is jouw vriend een ster in het manipuleren, maar ben jij degene die zich laat manipuleren. Hij heeft drommels goed in de gaten dat jij angst hebt dat het werkelijk een keer tot een breuk komt en dan ben jij daar uiteraard de oorzaak van en blijf je zitten met een heel groot (aangepraat) schuldgevoel. Lekkere vent ! Wat kan ik doen , dat is jouw vraag. Mijn antwoord is: Als hij weer een keer komt met "we gaan uit elkaar" , noem direct een datum op en ga daar maar eens heel serieus op in, laat hem maar eens heel erg schrikken en kijk maar eens hoe hij reageert (na een paar uur). Houd je poot stijf en ga zelf in de rol van onderhande-laar. Jullie gaan uit elkaar en jullie gaan eerst eens even heel goed nadenken wat jullie ( en vooral jij) wilt. Geen manipuleren, jouw besluit staat vast. In een relatie komt het geven en ontvangen van twee kanten op basis van gelijkwaardigheid. Is er dat niet dan hebben jullie geen relatie, maar een vriendschap op drijfzand. Wil jij zo verder, voel je jezelf gelukkig op dit moment, hoe ziet het er over een jaar uit? Het is zijn keuze om jou zo te benaderen en behandelen, laat hem nu ook maar de consequenties van zijn handelen voelen en ervaren. Durf die confrontatie aan, maak er maar een conflict van, maar ga jezelf niet "aanpassen aan zijn nukken" .

Je kent zijn karakter en weet nu onderhand wel dat hij op het moment dat hij ontploft dingen zegt waar hij zelf niet achter staat. Waarom ga je er dan nog op in? Laat toch waaien! Ik zou antwoorden "Je doet maar!" en er verder het zwijgen toe doen. Je moet hem niet zo letterlijk en serieus nemen. Overigens roep jij in je woede zelf ook dingen die je niet meent dame. En misschien ben je ook wel een beetje een vervelende zeikerd, excusez le mot. Waarom heb je dat ruzietje in Berlijn nu weer opnieuw ter sprake gebracht? Was het onderwerp dan zó belangrijk? Daarmee lok je alleen maar weer een nieuwe ruzie uit. Mijn man is ook zo'n figuur die van alles roept als hij kwaad is. En hij blijft later ook altijd zeuren over meningsverschillen die totaal niet belangrijk waren in mijn optiek. Dan zou ik hem wel achter het behang willen plakken! Inplaats daarvan ga ik er gewoon niet meer op in. Wat je verlatingsangst betreft: houd je zoveel van je vriend dat je hem niet wilt missen? Of ben je gewoon bang om alleen te zijn? Vraag jezelf dat eens af en neem je beslissing op grond van je conclusie. Alleen zijn heeft nadelen, maar ook voordelen. Een voordeel is bv dat je vrijelijk op zoek kunt gaan naar iemand die beter bij je past.

Lijkt me toch dat jullie eens _echt_ moeten praten. Dus niet alleen 'wat kan ik doen', maar ook wat kan hij doen'. Ruzie hoort erbij. Geen enkel stel wil altijd op exact hetzelfde moment dezelfde dingen doen of laten, dus er zijn altijd wel dit soort dingen. Dat zul jij moeten leren accepteren, en hij zal iets rustiger moeten reageren (ideaal gesproken). Lukt dat absoluut niet, valt er niet over te spreken, en staat hij ook niet open voor een keer samen een gesprek met iemand erbij die het in goede banen kan leiden (een mediator, een psycholoog, een coach, een maatschappelijk werker, noem maar op), dan houd je dit probleem. Dan zou ik me af gaan vragen: is hij me dat waard? Voelt dit 'goed'? Wil ik dit nog mijn hele leven?

Als ik al je reacties zo eens lees, ben je allerlei diepere gevoelens op hem aan het projecteren die misschien wel terecht zijn, maar die niks afdoen aan het feit dat jullie relatie heel erg eenzijdig is. Jij houdt erg veel van die man, hij behandelt jou als een stuk meubilair. En je moet nog naar hem luisteren, ook. Zo te horen wil hij niet luisteren, heeft hij geen trek om te veranderen en vindt hij het allemaal wel best. En jij vraagt jezelf af wat je moet doen om de relatie beter te maken? De eer aan jezelf houden. Bepalen waar jouw grenzen liggen, en jezelf daar aan houden. Als jouw grenzen nog niet bereikt zijn (wat ik me bijna niet kan voorstellen, kom op, we leven in de 21e eeuw) blijf je bij hem en pik je zijn gedrag. Als je grenzen wel bereikt zijn, wijs je de volgende keer dat hij dreigt met uitmaken vriendelijk doch beslist naar 't gat van de deur. Want dan passen jullie passen niet bij elkaar.

Ik begrijp uit je reactie dat jullie een latrelatie hebben met elk een eigen huis. Misschien is het juist goed om even elkaar een tijd even niet te zien of te bellen, zodat jullie beiden goed kunnen nadenken. Niet impulsief weer contact opnemen, omdat je bang bent om alleen te zijn. Je relatie moet je wel een positieve energie geven, geen ergenissen en ruzies en vooral niet pleasen om geen ruzie te krijgen. Jij hebt je eigen geluk voor de toekomst in handen!

Doe een zelfde soort iets bij hem: Ga je eigen gang. Laat hem een poos links liggen. reageer later dan gebruikelijk op stappen van zijn kant. Wijs hem wat meer af, ga aan je eigen ontwikkeling werken en doen wat je werkelijk wilt doen met je leven. Laat die tranen komen, ga leuke dingen doen, doe laconiek wanneer hij je weer chanteert en zegt dat hij het niet ziet zitten. Dan zijn de rollen snel omgedraaid. Want nu heb jij de leiding over jezelf, en laat maar eens zien dat jij de baas bent over je eigen leven. En dat je hem niet nodig hebt. Niet met woorden maar met daden. Zeker weten dat hij bijdraait en meer interesse gaat tonen. Een man wil jagen en niet geclaimd worden. En hij beseft pas wat hij mist als het er niet meer is. Dus laat los, hoe moeilijk ook. En ga leuke dingen doen met jezelf en anderen. Hij komt wel terug

hallo zo als ik het lees kunnen er meerdere dingen niet goed zitten ,, 1het kan zijn dat hij borderline heeft ,, maar eigenlijk moet jij ook je zelf 2 vragen stellen 1 hou jij wel echt van hem zoals je behandelt word, is je antwoord ja dan kan je je afvragen of je wel van je zelf houd het is goed dat je er over praat maar alleen jij kan zelf de beslissing maken niet een ander word gelukkig succes

Je schrijft niet hoe oud je bent, maar dit klinkt van beide kanten erg onvolwassen. Het is duidelijk dat het zó niet gaat, jullie maken elkaar kapot (of in elk geval hij jou). Ik zou zeggen: Ga óf in therapie, óf maak het uit.

JIJ je rustig houden? HIJ moet zich rustig houden. het komt van 2 kanten, dus van jouw kant én van zijn kant. als hij zo vreselijk teleur is gesteld dan weet ie wat ie te doen staat: niet dreigen maar doen. je zit je nu in bochten te wringen zodat je het hem naar zijn zin maakt en dingen kan voorkomen. dit is een verhaal zonder eind. dingen gaan niet altijd naar iemands zin, en hier valt over te praten en een oplossing voor te zoeken. wil hij hier niet aan meewerken dan is het maar de vraag of jij je prettig blijft voelen bij deze relatie, en als mens gewaardeerd voelt zoals jij bent: ook met de punten die hij minder prettig vind zonder dat dit steeds bonje oplevert. (andersom werkt het net zo dus) dus als je een manier wil vinden zodat je vriend dit niet meer roept: altijd en overal naar ZIJN pijpen dansen en je naar hem schikken is de oplossing. ik had ook zo'n partner en heb gezegd dat ie dan maar idd moest gaan. deed de deur open voor hem en achter hem weer dicht. ook zijn spijtverhaaltjes konden er niets aan veranderen. hij vind het niet goed als je reageert op hem, hij vind het niet goed als jij af gaat koelen omdat je anders reageert op hem. lijkt me een typje met het motto 'mijn wil is wet' en alles onder controle wil hebben met ZIJN regie. juist met je angst heb je begrip en vertrouwen nodig, een stabiele factor. krijg het donkerbruine vermoeden (voorzichtig uitgedrukt) dat dit niet de persoon is die jou dit kan bieden. dus luister naar jezelf: voel jij je er prettig bij? kan hij begrip voor jou opbrengen? kan hij samen met jou werken aan de dingen die niet lekker lopen? vertrouw je er genoeg op dat je hier energie in wil steken? vind het zo kinderachter als ie roept dat jij het niet goed ziet, niet goed doet, anders had moeten doen etc. laat hem eens een spiegeltje voorhouden om te kijken wat zijn aandeel is voor ie de wijzende vinger naar een ander uitsteekt en zijn wil op gaat leggen met zijn dreigementen. dit is pure black mail om zijn zin te krijgen meer niet. aan jou de keuze of jij je grenzen aan geeft en ook eens laat weten wat JIJ wil en wat JIJ denkt.

Ik kan mij perfect inleven in jouw frustratie en verdriet en zou je dan ook heel graag een pasklaar antwoord geven. Helaas, ik denk dat niemand hier dat kan. Niemand voelt wat jij vanbinnen voelt immers. Ik denk dat je voor jezelf de relatie waar je inzit rationeel moet bekijken, hoe moeilijk dat ook is. Relaties à la 'niet zónder elkaar kunnen, maar ook niet mét' zijn in sé destructief van aard, hoe je het ook bekijkt. Je loopt op eieren, krijgt niet de ruimte om je gevoelens te uiten uit schrik dat..., er komt frustratie, verdriet, 'voorzichtigheid'. Dat vertaalt zich dan weer naar on(zelf)zekerheid, angst, stress, wantrouwen en vreet je uiteindelijk helemaal kapot. Als ik jouw korte beschrijving probeer te analyseren heb ik de indruk dat het bij hem draait om een zekere vorm van 'machtswellust' (door zijn eigen onzelfzekerheid?). Jij op jouw beurt bent angstig om hem te verliezen en daarom trek jij je éigen grenzen niet meer voldoende en geraak je zodanig gefrustreerd dat de bom af en toe barst en hij jou dat dan weer verwijt en je schrik aanjaagt. Dit is volgens mij een vicieuze cirkel die maar blijft doordraaien TOT één van jullie er écht genoeg van heeft. Conclusies wil ik in jouw plaats niet trekken, wie ben ik om te oordelen wat jij vanbinnen voelt en wat juist voor jou is. Ik kan enkel maar zeggen dat ik ervaring heb met dit soort van zenuwslopende toestanden waarbij je jzelf compleet kwijt geraakt. Nadenken, nadenken en nadenken. Je eigen grenzen bepalen. bepalen wat JIJ belangrijk vindt in een relatie en wat JOU gelukkig maakt. Ik wens je alleszins heel veel sterkte. kijk af en toe eens naar het zonnetje, het schijnt ook voor JOU...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100