Is 1 x 10 doden erger dan 10 x 1 dode?

Deze vraag behoeft natuurlijk enige uitleg:

Wanneer er een ongeluk (of misdrijf) heeft plaatsgevonden waarbij meerdere, dodelijke slachtoffers zijn te betreuren, wordt er al snel gesproken over een 'drama' of een 'ramp'.
Zelfs de Minister President schuwt niet om ten tonele te verschijnen met een verklaring dat 'ie 'diep geschokt' is.
En natuurlijk barst het mediacircus ook direct los.

Maar aan de andere kant: als je alle dagelijkse ongelukken (en misdrijven) waarbij 'slechts' één dode valt, bij elkaar optelt, kom je ook aan een groot aantal.
Vaak zijn dat kleine berichtjes in de krant waar groot leed achter schuilt en aan verdere aandacht ontsnapt.

Weet jij het antwoord?

/2500

ik vind het alletwee even erg er gaan toch even veel mensen dood waarom zou het ene erger zijn dan het ander

Doordat er meer mensen direct getroffen worden door 1 ongeval, zal er meer leed zijn bij meer nabestaanden. Door de media leeft het volk mee met een soort misplaatste verdrietigheid. Je merkt ook wel dat men dieper geschokt is wanneer een kind of hooggeplaatste bij een ongeval betrokken is, dan wanneer het om 'zomaar' iemand gaat.

Ja klopt, dat is niet helemaal terecht... Malaria telt duizenden slachtoffers, honderd-duizenden slachtoffers... Aids en ondervoeding ook enz enz... Het ergste komt in het nieuws, het meest spectaculaire komt in het nieuws, aanslagen krijgen superveel nieuws... Dus het komt ook weer door de media, die verdienen het meest aan ramp-toerisme... Elke dode is er één, is er één teveel...

Ik ben het er helemaal mee eens dat de "stille" doden in verre landen in"stille" rampen evenzeer te betreuren zouden moeten zijn als de slachtoffers waar we door de media wél over horen, en ook, dat iedereen die te vroeg sterft er één te veel is. Maar zoals bij de crash van Air France, waarbij je niet weet, hoe veel de mensen geweten hebben, en hoe lang ze hebben geweten dat ze gaan sterven, en dat nabestaanden misschien nooit het lichaam van hun familielid zullen terugontvangen van de zee - dat maakt het voor mij nog iets tragischer.

Achter elke dode schuilt een verdriet voor de nabestaanden. Of het er nu één is of 10 tegelijk. Als er 10 mensen overlijden bij een ongeluk of ramp, betekent dit 10 keer afzonderlijk verdriet voor de nabestaanden. Dus hoe kan het één erger zijn dan het ander? Leven wij 10 keer mee met mensen die we helemaal niet kennen? Voelen wij 10 keer het verdriet? Voelen de nabestaanden het verdriet van de andere 9 overledenen, of zijn ze met hun eigen verlies en verdriet bezig van hun dierbare? Ik hoop dat je begrijpt welk punt ik hier wil maken. Elk verlies kan een ramp op zich zijn, onafhankelijk van het aantal.

Ha, die Toet; Als het om dood en leven gaat zijn cijfers niet meer dan een statistisch gegeven, want achter elk individueel geval gaat een apart drama schuil. Dus om dit soort vergelijkingen te doen vind ik niet echt kies.

Het zijn natuurlijk evenveel doden, maar omdat het bij de 10 x 1 dode gefaseerd gaat, is het psychologisch effect anders. Het is net als in de winkel; Of iets €5,- kost of €4,99.

1*10 geeft meer de indruk dat er echt iets fout ging een incident? Bij 10*1 denk ik dat er structureel iets fout zit. Wanneer ik niet de oorzaak ben of de slachtoffers of nabestaanden niet ken, maakt het mij eigenlijk weinig uit. Het leven is eindig en voor de nabestaanden is het ongetwijfeld sneu. Maar ik hoef niet elke dode in het nieuws hoor.

Elke dode toe te schrijven aan de absurditeit van onze hedendaagse wereld is afschuwelijk. Maar vergelijken of de 280 Air France slachtoffers erger zijn dan het ene slachtoffer van de eta of het anonieme kind dat onder een auto valt is juist op dezelfde golflengte lzitten van de people press, een angelsaksisch verschijnsel dat europa infecteert.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100