Hoe komt het dat ik letterlijk mensen in mijn hart voel? Ik zie soms het gezicht van die ander in mijn gezicht terug.

Ik ben verder erg gevoelig voor mijn omgeving.
Volgens mijn huisarts heb ik geen ego opgebouwd.
Ik vind het lastig om erover te praten omdat het merendeel van de mensen dit niet heeft.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Een ego is een zelf-definitie, de mantel waarmee je je beweegt in de buitenwereld. Dus bv. "ik ben bankdirecteur", "ik ben hypersensitief" enz... Gewoon al door het feit dat je deze vraag stelt, toont dat je jezelf kan definiëren. Allicht bedoelt je huisarts dat je ik-ontwikkeling niet sterk genoeg is. Volgens Freud zit het "ik" tussen je geweten en je driften. Als je "ik" niet sterk ontwikkeld is, kan je dus heen en weer geslingerd worden tussen je driften en je geweten (bv. je drinkt je lazarus (driften), voelt je schuldig (geweten) maar drinkt je de dag nadien weer lazarus (driften). Er is onvoldoende "ik" dat op dat moment kan zeggen "okee, ik heb wel zin om me lazarus te drinken maar ik doe dit niet". Hoewel ik het wat letterlijk omschrijf om het goed duidelijk te maken, is dit een onbewust proces. Dus je weet niet dat je zegt "ho maar... niet drinken". Het is dus iets anders dan wilskracht. Je ziet een te geringe ik-ontwikkeling vaak bij mensen met een verslavingsproblematiek en hun kinderen. Wat m.i. bij jou aan de hand is, is dat je een "velletje te weinig " hebt. Je kent de uitdrukking wel "het is iemand met een dik vel (of dikke huid)", dus iemand die niet zo gauw uit zijn lood wordt geslagen maar ook vaak ongevoelig is voor zijn omgeving. Bij jou is het omgekeerd : je zuigt andere mensen als het ware in je op. Een velletje te weinig komt ook door je verleden, omdat het toen niet mogelijk was om in voldoende mate je eigen natuurlijke grenzen af te bakenen. De redenen kunnen divers zijn, Het kan gaan om frequent misbruik of mishandeling (waarbij je lichamelijke en geestelijke grenzen geschonden worden), maar ook over het andere uiterste : kinderen die opgroeien in een te symbiotisch gezin waar het moeilijk is om een eigen identiteit op te bouwen. Ook bij gezinnen waarbij iemand een probleem heeft (bv. ziekte/verslaving) is grenzen opbouwen moeilijk omdat gezinsleden noodgedwongen met het probleem moeten bezig zijn. En zo zijn er nog wel andere redenen. Omdat te open staan voor anderen gelinkt is aan je verleden, kan je best professionele hulp zoeken. Groepstherapie is hierbij een goede (ev. aanvullende) methode, omdat je dan meteen met meerdere mensen en in veiligheid kan oefenen om je minder open te stellen en nadien ook kan bespreken hoe het liep. (bv. bio-energetica) Zelf heb ik ook baat gehad bij yoga (met meditatie) en homeopathie.

Het kan zijn dat je hooggevoelig bent. Kijk anders even in de de forums van Hooggevoelig.nl. Misschien herken je jezelf erin. Verder zijn er ook trainingen om je soms af te sluiten van andermans emoties.

Bronnen:
http://hooggevoelig.nl

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100