Hoe kun je het beste de doden laten weten dat je van ze houdt?

Een vriend van mij is doodgegaan en ligt nu begraven op het kerkhof... Praten tegen een grafsteen vind ik maar niets... Liefst zou ik nog 1x een praatje met deze vriend willen maken, maar dat is helaas niet mogelijk.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Aanvaarden en koesteren wat je van hem hebt gekregen. Waarom willen we van de doden alles weten! Waarom willen we zelfs van de doden alles weten? We gebruiken mediums en paragnosten om van de dode te weten hoe het daar is en hoe ze zijn heen gegaan. Enorme tv show`s zijn erom heen gebouwd. De bekende behoefte om alles zeker te willen weten of moeite om los te laten. Mijn persoonlijk antwoord is het volgende. Ik erken het bestaan van de mogelijkheid dat je met de geest in contact kan komen, maar jij haalt hen uit de rust. We kunnen niet loslaten. In dit jachtige snelle leven willen we zelfs het verleden beheersen. We nemen geen genoegen met het feit dat het leven eindig is. Als mensen je dierbaar zijn is het een groot verlies die gedragen wordt met tranen en gemis. De dood is heel definitief. Het lichaam heeft losgelaten. I.pl.v. een dankbaar gevoel voor wat je gekregen hebt van de persoon die je dierbaar was, wil je nog alles weten, het liefst hoe die persoon het maakt en waar hij is. Het is de behoefte om zeker te willen weten of alles oké is. Het aanvaarden van dit loslaten voor diegene die achterblijven is het probleem. Gun de ander de rust, als je het aanvaard hebt en je verdriet verwerkt hebt, gun jezelf dan ook de rust. Vervolg je pad met de ervaringen die je van de de overledene hebt gekregen. We gaan digitaal en beleven de wereld in high tec. een maatschappij van informatie, na over het lijden heen te zijn is info niet meer van belang. Koester al dat gene wat je van de persoon geleerd hebt of ervaren hebt. Je zal het hiermee moeten doen, het is als een geschenk het mooiste cadeau wat je gekregen hebt. Die mooie liefde moet je koesteren, en al die liefde geef je door. Rust zacht in je zelf en heb er vrede mee. Addy

gecondoleerd, het is altijd vreselijk. je hoeft niet speciaal tegen zijn grafsteen te praten, als je alleen bent kan je het ook doen. misschien laat hij merken dat hij je hoort, misschien niet. maar ik weet zeker dat het oplucht. sterkte.

Vergeet ze niet en geef ze een plekje in je hart. Dat is het beste.

Dat kun je niet laten weten, en als de dode interesse heeft in wat jij ervan vindt, dan kijkt die dode wel in jouw gedachten en dan weet hij dat meteen van binnenuit... Dus daar hoef je dan niets voor te doen, maar mijn ervaring is dat geen enkele dode nog iets geeft om de aarde... Hij is blij ervan af te zijn, van de aarde en zijn beperkingen... Die ene die het niet helemaal begrepen heeft, die blijft spoken, maar dat zijn er niet veel...

je hoeft je geliefde die je moet missen omdat hij dood is niet te laten weten dat je van hem houdt...dat wordt geweten daar waar hij is... dat je van hem houdt hoeft niet nog eens gezegd of bewezen te worden... heb je behoefte om het toch iets te doen, wees dan een moment stil en maak als het ware een verbinding door aan hem te denken, iets van jullie samen te herinneren... die verbinding is er altijd, ook als jij je er niet van bewust bent...

Dat weet ie al, joh, hij was toch een vriend van je. Omgekeerd zou jij het toch ook weten. Sterkte.

Doden weten dat. Wil je zelf iets ondernemen? Brandt af en toe een kaarsje en leg een losse bloem neer op het graf. Laat alles even los en wordt je emotioneel, laat het gaan. Voel je een tinteling komen in je lichaam dan heb je contact, laat de wereld even de wereld en geef je over aan je gevoel. Als alles goed gaat komt er nu een aangenaam, blij gevoel over je, dat komt van je vriend. Sluit het dankbaar af met het noemen van zijn naam. Ga rustig en tevreden naar huis en besef dat hij nog steeds bij je is. Thuis kan je het zelfde doen bij een foto van hem. Liefst met iets persoonlijks van hem. Veel sterkte.

mijn vader had eeen bijnaam voor mij !en in mijn vrienden kring vroeger wist niemand dat !een van deze vrienden doet aan schrijven met de doden ! ik had er nooit in gelooft ! op een mommend dat die dat deed zie die je pa zegt altijd stevie tegen je ???? euuuuhhh ja))hoe weet jy dat !!de pen schrijft en hij houd em vast !! verder zou alles goed komen met me vertelde mijn vader via hem !aangezien ik behoorlijk zwaar veleden heb zei mijn vader dat volgens hem !! ik weet nog steeds niet of ik hem moet geloven of niet !! maar niemand kon mijn bij naam .die werd alleen in huis gezegt ?

Gewoon in je gedachten.

ik ken dat gevoel. heb dat kunnen doen met gewoon een brief te schrijven die ik niet gepost heb maar ergens in een boek gestopt heb.

Soms kan een liedje, geur of een bepaalde aanraking of situatie je sterk doen denken aan een overledene . Voor mij is dat geen toeval maar een moment van herkenning,een bewijs dat je samen iets hebt gedeeld en weer even aan hem (misschien wel elkaar) denkt.

Mijn oom en tante hebben hun kind verloren en een foto met kaarsje in de huiskamer geplaatst om te herdenken. Dat vind ik een mooi symbool. Ik steek zelf ook altijd een kaarsje aan voor mijn overleden vader als ik in een katholieke kerk ben, bijvoorbeeld op vakantie. Voor mij is dat ook laten weten dat je van ze houdt. Doe het op je eigen manier zoals jij je vriend wil herinneren. Maar hou de herinnering levend zonder in het verleden te blijven hangen. Veel sterkte!

Jommanda bellen, die verteld het ze wel.

Mijn zoon is op 10-jarige leeftiijd overleden en ligt ook begraven; als ik met hem wil praten doe ik dat hardop of in gedachten of tegen een eekhoorntje, konijntje of vogeltje dat altijd wel in de buurt is als ik daar ben.. maar ook geregeld door een briefje of gedichtje achter te laten.. Ik ben ervan overtuigd dat hij weet wat ik wil vertellen..welke manier ik daar ook voor kies.. Dood is niet weg.. alleen maar niet meer aanwezig...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100