Hoe stel jij je 'je ziel' voor?

Opgegroeid in een katholiek milieu werd er over de ziel gepraat als iets tastbaars. In mijn kinderlijke verbeelding had de ziel voor mij de vorm van een klein, plat, rechthoekig, wit zeefje. Ik snap ook niet hoe ik daaraan kom. Maar ik ben benieuwd wat jouw idee was (of is).

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik zie de hersenen als een half open systeem dat zich aanpast aan zijn omgeving. Een eigenschap van een systeem is dat het als geheel meer is dan de som der delen. Je zou dat "meer" kunnen beschouwen als de ziel.

Ik ben niet gelovig, maar ga er toch vanuit dat wij allen een ziel hebben. Volgens mij is het de 'ik' die niet je lichaam is. Ik stel me voor dat ik het zelf ben (zeg maar wat ik zie in de spiegel), maar dan zonder dat ik tastbaar ben. Een geest of spook zeg maar. Zoals je ze tegenkomt in Ghostwisperer...

Voor mij is de ziel niet tastbaar. Je ziel is in feitte alles wat je was, bent en in de toekomst zult zijn... In mijn visie heeft je ziel meerdere levens nodig om volwassen te worden en je Karma te voltooien... Al met al zal het een discussie zijn van voor en tegenstanders. Ik ben alleen van mening dat hetgeen de kerk van 'de ziel' gemaakt heeft alsof het tastbaar is niet klopt...

Het vlammetje in je, dat maakt dat je hart tikt, de warmte van de kleding, de wind door de haren, dat maakt dat je leeft... De bezieling van het lichaam, voelen dat je leeft... Ik hoef me daar niets voor voor te stellen, dat voel ik steeds... Ik ben me bewust van de ziel, de bezieling van het lichaam. Het lichaam is een doe- en voelinstrument, daar is het voor gemaakt en bedoeld. Het geeft de chauffeur de kans om rond te rijden in een autootje... Het is niet iets wat er is en onzichtbaar verscholen ergens in het lichaam weggestopt zit en ontsnapt als het lichaam het niet meer doet... je ziel, vraag je, dat impliceert dat het lichaam de eigenaar van de ziel is, het is andersom, de ziel krijgt een lichaam om mee te spelen... Dus het lichaam wordt bezield en niet de ziel wordt belichaamd... Als de ziel wegtrekt, dus het lichaam sterft, dan zegt men ook het ontzielde lichaam... En niemand mag een lichaam ontzielen, daarom is de rechter die een doodstraf uitspreekt en de diender die dat ten uitvoer legt of zelf uitvoert hoofdelijk aansprakelijk in mijn opinie...

Als er al zoiets bestaat als de ziel, dan sterft die samen met het lichaam. Het idee dat de ziel voortleeft of wat dan ook, is typisch voor het egocentrische denken van een heleboel levensbeschouwingen.

ik heb geen verbeelding bij de ziel, maar heb een poosje geleden ergens iets gelezen dat op het moment van overlijden de persoon in kwestie 6 gram lichter was als daarvoor. (diverse malen getest) weet alleen niet waar ik dit heb gelezen. Dus ik weet niet hoe zwaar je denkt dat je zeefje is?

Niet als iets wat een vorm heeft of vergeleken kan worden met iets materieels. Het is bewustzijn, groter bewust, totaal bewust zijn, deel uitmakend van God of Allah of Alles dat Is of hoe je het verder ook wilt noemen.

Bronnen:
Mystica Minerva

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100