Wil jij bewust geen kinderen en waarom dan niet?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Kinderen is het mooiste wat er is, zei mijn moeder. Ze kreeg er dan ook 10, waaronder ikzelf. Ik denk dat het heel moeilijk vantevoren te bepalen is hoe leuk of niet leuk kinderen kunnen zijn. Je kunt ze kiezen vanuit de roze, gelukzalige wolk waarbij liefelijke handjes zich naar jou uitstrekken... Ze kunnen geboren worden omdat je dacht dat gewoon leuk zou zijn... Het kan een ontzettend heftig verlangen zijn, je eierstokken rammelen van verlangen... Ooit wilde ik ze bewust niet omdat ik dacht: deze wereld is niet geschikt voor kinderen. Toch zijn er bij mij kinderen geboren en ik denk nog echt wel eens, was ik maar nooit aan begonnen. Maar ik heb wel ontdekt dat het hebben van kinderen ook iets geweldigs met je kan doen! In afgrijselijk moeilijke tijden hebben ze me er absoluut doorheen gesleept. De onvoorwaardelijke liefde die ik van ze ontvang had ik anders nooit ontvangen. En nu denk ik nog steeds, misschien als ik het over mocht doen, dan zou ik nog eens over na denken...maar toen wist ik nog niet wat ik nu wel weet...maar dat dilemma kun je dus nooit oplossen. Als je vader of moeder wordt ben je dat voor de rest van je leven, wat je ook doet en waar je ook gaat...je kinderen horen voor eeuwig bij je...vaak heerlijk, soms een zware last. Als je geen kinderen wilt: niks mis mee... Wil je ze wel: geniet van elk heerlijk moment en verdraag alle zorgen en verdriet....

Als ik NU nog kinderen zou "nemen", (want je neemt ze niet, je mag blij zijn als je ze kunt krijgen, zou ik het niet meer doen. Op laten groeien in een multiculturele samenleving. Ik moet er niet aan denken. Toegevoegd na 1 uur: MIJN mening is dat er alles mis mee is met een multiculturele samenleving.

Ik wil bewust wel kinderen want dat zit in mijn genen. Eigenlijk is 't dan juist onbewust. Hmm...

ik wil NU geen kinderen omdat ik NU dertien jaar ben maar over een aantal jaar wil zeker weten kinderen.

Ik wil bewust geen kinderen, want ik wil de korte tijd die ik hier ben aan mijn eigen geluk besteden zonder dat daar nadelen aan kleven. En als ik aan kinderen denk zie ik een hele lijst met nadelen.

Ik wil bewust geen kinderen. Nou weet ik natuurlijk niet of dit de rest van mijn leven zo blijft. Maar vooralsnog heb ik nooit de behoefte gehad om kinderen te krijgen. Om de volgende redenen: - Ik vind de verantwoordelijkheid te groot. - Ik denk dat ik kinderen niet genoeg structuur kan bieden, omdat ik het zelf al moeilijk genoeg vind om structuur in mijn leven vast te houden. - Ik heb weinig tot geen affiniteit met kinderen (of althans: zolang ik niet een redelijk gesprek met ze kan onderhouden). - Ik zie op tegen het verzorgen van een kind. - Ik leef liever voor mijzelf, dan voor een kind. En zo nog meer van dat soort redenen.

Ik wil geen kinderen omdat ik plezier in mijn leven wil en die niet wil laten verkloten door kinderen.

Ik moet er niet aan denken om een paar van die krijsende poepfabrieken te moeten fabriceren. Ik hoef bewust geen kinderen, omdat er sowieso al teveel mensen op deze aardkloot rondlopen. Dan zal ik mij ook nog eens moeten vermenigvuldigen. Denk niet dat ik er blij van wordt en betwijfeld of het kind blij zou zijn met mij als moeder. Momenteel ben ik vrij om te gaan en staan waar ik wil, met kinderen ben je direct gebonden, direct weer heel veel beperkingen. Nee, ik ben blij en kindervrij.

Ik vraag mezelf dit al bijna 10 jaar af. Soms zie ik zo'n hummeltje en denk ik; JAAAA dat wil ik ook! Krijg ik echt jeukende eierstokken en zie ik het al helemaal voor me. Lekker naar de kinderboerderij, samen knutselen, lekker knuffelen, de eerste tandjes die gaan wisselen...Om een kleintje te zien opgroeien dat je "zelf gemaakt" hebt dat lijkt me helemaal geweldig! Maar dan zie ik weer zo'n jenkerd die paars aanloopt of ik hoor hoe vrienden al weken wakker liggen omdat de kleine heeft besloten dat ze alleen overdag wil slapen.. dan denk ik; ja doeiiii ik ga lekker mn eigen gang, nooit vroeg mn bed uit in het weekend, geen paniekerige tripjes naar de eerste hulp, geen boze leerkrachten aan de telefoon, geen vieze enge vriendjes aan de deur, enz enz Aan de ene kant ben ik bang dat als ik kinderloos blijf ik daar op mn oude dag heel veel spijt van krijg, en aan de andere kant ben ik bang dat als ik eenmaal een kind heb ik daar weer spijt van krijg... Ik denk dat ik zo lang over door blijf twijfelen dat het vanzelf een keer te laat is om er nog aan te beginnen

Als ik zie in welke wereld we leven, denk ik: 'Dat wil ik een kind niet aandoen.' Maar ik zeg nooit nòòit.

Ik wil heel heel heel bewust geen kinderen. Er zijn heel veel redenen voor te bedenken die al in voorgaande antwoorden staan. Maar DE reden voor mij is omdat ik simpelweg geen moedergevoelens heb.

Ik heb bewust wel kinderen, en zal ze een volgende keer weer graag ontvangen. Niet te veel, een of twee, want we komen nu ook niet echt mensen tekort op deze wereld. Op zich respecteer ik de keuze voor mensen om geen kinderen te willen ; sterker nog, dat zouden meer (potentiële) ouders moeten doen. Waar ik welk moeite mee heb, zijn de mensen die geen kinderen willen om vrijwel uitsluitend egoistische motieven, EN daarbij nogal kunnen afgeven op de kinderen van anderen, liefst in een kinderloze omgeving zouden willen leven. Niet dat ik vind dat iemand die zichzelf zo hoog aanslaat de verantwoordelijkheid over kinderen zou moeten krijgen - integendeel - maar omdat hun tolerantiedrempel voor kinderen in zijn algemeenheid erg laag is. En een samenleving heeft, op de lange duur, toch ook kinderen nodig. Niet zoveel als de afgelopen 200 jaar, maar wel voldoende om de bevolking in stand en de maatschappij draaiend te houden, niveau afhankelijk van het aantal. Het zou mooi zijn als er een systeem zou zijn waarin mensen die om dergelijke redenen zelf van de verantwoordelijkheid afzien, ook later absoluut geen gebruik zouden mogen maken van de diensten van al die oh zo vervloekte overbodige lastige dure vervelende lawaaiige onopgevoede brutale kinderen van anderen die die 'domme', verfoeilijke keuze wel gemaakt hebben. Sta je op je zestigste mooi te kijken in een wereld met uitsluitend hulpbehoevende (van wie ??) ouden van dagen. Wie gaat de vuilnis ophalen ? Wie staat er achter de kassa ? Wie richt de winkel in ? Wie houdt de straat schoon ? Wie repareert je auto ? Wie ontstopt je toilet ? Wie geneest je als je ziek bent ? Wie knipt je haar ? Wie bouwt je huis ? Wie veegt je gat als je dat zelf niet meer kan ? Ik ben benieuwd...... Er gaat een redelijk grote groeiende groep voor wel de lusten maar niet de lasten. Dat je zelf de verantwoordelijkheid niet aanwilt, prima, maar wees blij dat er mensen zijn die dat offer WEL willen brengen, op de lange duur ook voor JOU plezier.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100