Ik kan mij soms zo irriteren aan 1 van mijn kinderen...

NotDone natuurlijk, maar ik kan mij soms zo ergeren aan 1 van mijn kinderen. Ik vind dit heel erg en ja ik heb al pedagogische hulp gezocht. Want er 'zit' iets tussen ons.

Toch vraag ik mij af of er nog meer ouders zijn dit zich meer ergeren aan een bepaald kind dan het andere. Het is natuurlijk een gevoelig onderwerp wat niemand graag aansnijdt, ook ik niet. Maar het gevoel zit er wel.

Het kind waaraan ik mij het meest erger begrijp ik ook vaak niet, of voel ik niet aan. Het andere kind gaat veel natuurlijker. Men zegt dat ze een spiegel voorhoudt en met de beste wil van de wereld; ik herken haar handelingen echt niet. Ik loop eerder op mijn tenen om niet uit te vliegen, om rustig te blijven. Maar de ergenissen stapelen zich op..Erg heh, dat een moeder dit kan voelen. Ik veroordeel mijzelf het hardste erom.

Toegevoegd na 3 uur:
Pedagogische hulp is niet alleen voor het kind. Het andere kind is gematigder, makkelijker. Dit kind is erg dwars, wilde niet slapen, niet eten, niet verzorgd worden (haren borstelen, aankleden, tanden poetsen etc etc), niet knuffelen met mij etc. Vroeg de peuterpuberteit in en laat eruit om vervolgens te beginnen aan de vervroegde puberteit (?) Ze is 9 en er is een aantal jaar geleden ADD geconstateerd Ik zoek voornamelijk de schuld bij mezelf omdat ik, niet kan oplossen.
Zij is zoals ze is en ik heb er moeite mee om er mee om te gaan. Wil het ook weleens gezellig hebben zonder gemok en omslag in gedrag.Ik vraag echt niet veel maar ik ben op.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

ADD!!!! ik heb het, mijn dochter (8 jaar) heeft het, mijn zoontje van 6 heeft ADHD. voor een moeder moeilijk om zoiets te zeggen maar je komt er tenminste voor uit, dus dat is een hele grote stap!!! misschien dat je je verder moet verdiepen in het ADD gebeuren (hoe ervaart je dochter alles, want hier vanuit zal ze handelen, doen en reageren) ADD is hetzelfde als ADHD, maar dan is ons soort niet druk voor de buitenwereld (wel in het hoofd, dus een slaapprobleem is logisch als de dag nog een keer in replay aan je voorbij gaat) wij vergeten dingen, dwalen af en letten niet op, onthouden andere dingen letterlijk (voor jaren lang dan he) voelen iemand aan ook al word er niets gezegd (valkuil in jou geval? je dochter kan zich keer op keer afgewezen voelen, ook al zeg je het haar niet!!!!) doen graag ons eigen ding, sneeuwen snel in, raken overstuur van de lulligste dingen, hebben last van stemmingswisselingen etc etc Je verhaal komt me erg bekend voor maar ik heb het van de andere kant beleefd. De ervaring is niet echt een aanrader. Juist ADD-ers voelen dingen sterker aan dan andere mensen (dus ook als je op je tenen loopt, en je ze emotie voelt naar het andere kind) mijn dochter wou ook niet eten of tanden poetsen. oorzaak..... mondmotoriek is niet goed waardoor alles in haar mond eng is. verder wil ik zeggen dat ADD of ADHD bijna nooit op zichzelf staat. er komt dus bijna altijd een 'bonus' bij. PD NOS, dyslecti, angststoornis, slaapstoornis, etc. ook niet verkeerd om hierna te laten kijken als ze niet geknuffeld wil worden (autisme aanverwante stoornis?) ADD en autisme kent zeker zijn raakvlakken (geloof me!) in meerdere of mindere mate. zoek hulp en zorg dat je de gebruiksaanwijzing in handen krijgt. als je snapt hoe je dochter dingen ervaart en verwerkt ben je al een heel eind op weg. ze wil niet lastig zijn, maar kan niets met haar gevoel wat niemand snapt. ADDers zijn afgesteld op een andere frequentie. dat je het spiegel verhaal niet geloofd is dus heel goed mogelijk! pedagogische steun is prettig, maar opvoedkundig lijkt me er niets mis. Begrip, know-how, het ondersteunen, sturen en begeleiden van je dochter daarentegen is zeer van belang! ik kan dingen onder woorden brengen, dus mocht je wat willen weten over de ervaringen, struikelblokken en (on)duidelijkheid in de wereld en wil je je een beeld kunnen vormen van de ADD-ers..... laat het me horen! eucalypje@hotmail.com bij de bronnen wat linkjes (ADHD ADD vallen onder 1 noemer!)

Bronnen:
http://gedragsproblemen-kinderen.info/Tips_ADD.htm
http://www.karakter.com/karakter_nl/c8ee4e...
http://www.levente.nl/kinderen.htm

En je vraag is of iemand dit herkent? Antwoord: Ja. Ik houd van alle drie mijn kinderen even veel, alleen de een maakt het wat moeilijker dan de ander. Als je al gelooft in een lot: misschien is dit ene kind wel juist op de wereld gezet om jou geduld te leren.

Nee dat is helemaal niet erg en zelfs heel menselijk. Het komt natuurlijk niet vaak voor dat een moeder zich 'ergert' aan haar kind, maar misschien is dat omdat de meesten er niet voor durven uitkomen. Van die spiegel denk ik dat dat waar is. Zij houdt jouw figuurlijk een spiegel voor. Ze triggert jou en raakt zo jouw gevoelige snaar. Je zegt dat je haar handelingen niet herkent, maar ik denk dat je ze niet wilt herkennen. Kennelijk doet zij dingen die jij als persoon steeds blokkeert bij jezelf. Zij zal net zolang doorgaan tot je wel ziet wat ze je voorhoudt. Misschien is het handig om samen met haar in therapie te gaan. Welke vorm van therapie dat moet zijn, dat kun je het beste zelf bepalen. Zoek wel iemand bij wie het klikt. Zowel voor je dochter als voor jezelf. Niets is zo erg als een onbegrepen kind. En onbegrepen kinderen voelen zich eenzaam en niet geborgen. Probeer regelmatig lichamelijk contact met haar te zoeken. Dat zorgt voor een betere band.

Dit is natuurlijk niet wat je wil! Laat jouw kind zoals ze is, en ga bij jezelf goed na, waaraan je je ergert. Denk eens goed over gedrag waar misschien jouw eigen ouders jou heel erg op moesten corrigeren , danwel wat niet getolereerd werd en wat je eigenlijk niet accepteerde. Mogelijk ligt daar een sleutel! Het zal niet eenvoudig zijn, maar gezien jouw openheid denk ik dat het je gaat lukken! Soms zien mensen in jouw directe omgeving heel helder waar bij jou de schoen wringt, praat er veel met hen over! Succes en veel liefde toegewenst!

Misschien moet je niet pedagogische hulp zoeken, maar eerder hulp voor jezelf. Als je erachter bent waarom je je zo irriteert aan dat ene kind heb je de sleutel in handen tot de oplossing. Je zult misschien nooit de grootste vrienden worden, maar je kunt elkaar respecteren en liefhebben omdat iedereen mag zijn zoals hij is. Bovendien is het een kind, JOUW kind. Dat mag onvoorwaardelijke liefde van jou verwachten. Dus al je echt het beste wilt voor dit kind: zoek hulp voor jezelf. Toegevoegd na 3 minuten: En of het herkenbaar is: JA! Ik "heb" met mijn ene zoon ook meer dan het andere. Maar ik houd van allebei evenveel en "bestraf" de ene ook niet meer dan de andere. Wel herken ik eigenschappen die ik bij mijzelf ook irritant vindt. Maar daar kan ik die jongen niet om veroordelen.... Dat ligt helemaal bij mijzelf. Sterkte met deze lastige situatie. Enne...je bent geen slechte moeder. Je wilt het beste voor je kinderen, daarom stel je hier deze vraag. Onthoud dit: je kunt een ander niet veranderen, maar jezelf wel! Toegevoegd na 4 uur: Een kind met ADD, het is jammer dat je dat niet direct bij je vraag hebt verteld. Het lijkt me nogal essentiele informatie. In dat geval is het zinvol om samen hulp te zoeken om ervoor te zorgen dat jullie toch elkaar kunnen begrijpen. Je kunt ADD niet "oplossen". Het is er, of je het nu wilt of niet. Je kunt er wel mee leren omgaan en ervoor zorgen dat je meer begrip krijgt waarom je dochter soms zo dwars is en wat je kunt doen om het wat gemakkelijker te maken voor haar en voor jou. Omdat je aan het eind van je latijn lijkt te zijn lijkt het me niet onbelangrijk om ook tijd voor jezelf in te ruimen. Is het een idee om logeerweekenden voor je dochter te organiseren? Dat zij ergens anders (op een vertrouwd adres of speciale zorginstelling) bijv. 1x in de maand een weekend kan verblijven zodat jullie op adem kunnen komen. Samen met ondersteuning in de thuissituatie. Vraag er eens naar bij de jeugdverpleegkundige of jeugdarts. Ze zullen je graag verder helpen en je hoeft je er niet voor te schamen. Je bent niet de enige en het getuigt juist van moed om hulp te zoeken als je er zelf niet meer uit komt. Sterkte.

Ja, toen mijn kinderen jonger waren had ik dat ook. De ene begreep ik volkomen, de ander... nou ja, helemaal niet dus. Ik vond mezelf dan ook een bar slechte moeder. Het was heel naar. Niemand wil het maar soms is het zo. Je bent al heel moedig dit toe te geven want het is toch nog een taboe, al was het maar voor jezelf. Ik heb er lang over gedaan om mezelf daarin te veranderen want wat ik het allerdiepste verlangde was dat ik onvoorwaardelijk van mijn kind kon houden. Met alles erop en eraan. Dat is gelukt. Door cursussen te volgen waarvan ik het gevoel had dat ze me konden helpen en transformeren. En door de vergevingsgezindheid van mijn kind. Hij is nu volwassen, soms hebben we het er nog wel eens over en kunnen we zelfs begripvolle zachtaardige grapjes maken over die tijd. We hebben er veel voor moeten doen maar uiteindelijk is deze jonge man mijn grootste leermeester gebleken. Dat gun ik jou ook. Werk aan jezelf. Ook al vind je dat het ook de schuld van het kind is; wanneer jij verandert zal het gedrag van je kind ook veranderen. Toegevoegd na 3 dagen: Ah ja, ik lees nu je toevoeging... toen ik de problemen met mijn kind had was er geen goede professionele hulp voor mijn gezin, kind en mij. Nu gelukkig wel! Vraag alsjeblieft om hulp, je bent op zeg je (en ik geloof je helemaal) neem jezelf serieus en laat anderen je helpen hiermee. Het maakt je geen moeder die faalt maar juist een moeder die wil voorkomen dat ze haar gezin en kind en zichzelf tekort doet.

Probeer ze gelijkwaardig te behandelen. Jouw kinderen hebben ieder recht op hetzelfde. En gun het haar. Misschien is ze gewoon echt onuitstaanbaar of irritant, maar soms kan een moeder jaloers worden op haar dochter. Dit kan ook verschillende redenen hebben. Bijv. Dat vader minder tijd besteed aan zijn vrouw of dat dochter strakker in het vel zit of meer vrijheid heeft. U kunt ook voor uzelf nagaan of u dochter veel op u lijkt of op haar vader. Dat met die spiegel kan kloppen maar hoeft natuurlijk niet helemaal zwart-wit zo te zijn. Misschien weet u nog wat uzelf allemaal uit gehaald heeft toen u haar leeftijd had en dat u er daarom vanuit gaat dat zij dat ook doet. Als u weet waar de oorzaak ligt kunt u er iets aan doen. Merkt u dat er meer mensen zijn die een afkeer hebben van uw dochter en haar af en toe ook achter het behang willen plakken, of bent u de enige? U kunt denken aan leraren op school bij 10 minuten gesprekken of familieleden? Ik weet niet waar u zich aan ergert. Ik weet ook niet hoe oud uw dochter is. Wellicht moet u haar nog een beetje kneden maar misschien is het niet nodig om u aan haar te ergeren. Als u niet zo let op haar kanten die u niet zo graag ziet, maar in plaats daarvan naar haar positieve kanten gaat kijken dan zult u zien dat u haar automatisch veel meer gaat waarderen.

Het is idd een heel gevoelig onderwerp,want mensen vinden je dan al gauw een "slechte"moeder, maar dat is totaal niet zo... Wat ik ook wel eens hoor is dat het kindje dan misschien met alle dingetjes meer op je (ex) man lijkt dan op jou....

Ik heb het zelf niet zo sterk (maar wel een beetje trouwens) maar zie het soms ook bij anderen. Ik heb zelf sterk het idee dat je vaak met een kind dat JUIST op jou lijkt meer kunt botsen omdat het dan gelijk hard tegen hard gaat of dat kind bij jou precies op je achillespees trapt. Een kind dat meer op je partner lijkt, daar kun je wat mee (zelfs bij de wat mindere eigenschappen want daar kun je bij je partner ook wel iets mee, al vindt je ze mogelijk niet leuk). Het is dus die spiegel, en het feit dat dat kind je op de één of andere maniet pijnlijker kan raken

Elke moeder heeft af en toe last van irritatie bij kinderen, maar hoe jij het omschrijft is niet prettig voor jou en je gezin. misschien is het een periode, en buit ze je uit, misschien is het jaloezie t.o.v. het andere kind (hoe oud is het andere kind) het is gissen... Je voelt je rot en wil er wat aan doen, dat is al een goed begin, zoek de juiste weg via je huisarts.

Zou je eens willen kijken naar het principe van "Geweldloze communicatie" van Marshall Rosenberg. Het is een vorm met respect voor jezelf en ook voor jouw dochter. Als je de woorden Googled dan kom je het tegen. Het proncipe van communiceren, feedback geven gaat volgens de volgende stappen: 1 Wat hoor of zie ik aan mijn dochter? (in objectieve termen en in de ik-vorm uitgesproken) 2. Welk gevoel geeft die observaties? (verwarring, frustratie, verdriet,) ook weer in de ik-vorm. 3. Wat is jouw behoefte hierin? (lieve dochter, ik wil je zo graag begrijpen wardoor je zo reageert?) 4. Afspraken hoe er samen mee om te gaan en hoe jullie dat zien. Eroverheen zit mededogen naar jouw dochter en naar jezelf. Ik wens je wijsheid.

ohh wat herken ik mezelf en mijn oudste dochter(8 jaar ADHD+ODD) in dit verhaal, vaak opstandig, mij af stoten, vooral de wisselingen in gedrag. is het gezellig hoeft er maar ïets"te gebeuren of het hele huis staat weer op stelten. ik ben nu sinds een tijdje in wat rustiger vaarwater gekomen. mede doordat ikzelf ook de diagnose ADHD heb gekregen. doordat ik mezelf nu beter begrijp, snap ik mijn dochter ook beter. we hebben nu sinds een jaar een gezinsbegeleider die mij vooral leert om de "aanloop"van haar negatieve gedrag te herkennen. wat gebeurd er vooraf. waar zitten de triggers? en hierop in te spelen. en dit werkt! (voor ons gezin) de tip die ik je kan geven is echt om professionele hulp te vinden, en dan vooral voor het hele gezin. omdat dit niet iets is dat 1 persoon aangaat binnen het gezin maar het hele plaatje mee speelt. het heeft mij ook geholpen door te accepteren dat mijn oudste nou eenmaal "anders"is. en dat mijn meisje hierzelf ook niets aan kan doen. probeer het niet persoonlijk te zien. ik weet dat dat heel moeilijk is. ik wens je veel sterkte en geluk toe!

Ik denk dat het belangrijk is om te onderzoeken of je kind nog iets anders heeft dan ADD. Autisme? En verder lijkt het alsof je er alleen voor staat. In dat geval zou het goed zijn je kind eens een weekendje te laten logeren. Als er geen familie is waar het terecht kan zou een logeeropvang via PGB wellicht in aanmerking komen. Wat ik in ieder geval wil meegeven is dat je géén slechte moeder bent omdat je aan het eind van je Latijn bent. Sommige kinderen zijn nu eenmaal moeilijker dan andere, dat heeft met liefde etc etc niets te maken. En dat je ze soms achter het behang zou kunnen plakken is ook heel normaal. Als je er alleen niet uitkomt zoek dan hulp, bijvoorbeeld bij MEE. http://www.mee.nl/

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100