Ouders & Kinderen

Ik ben nu 100% afgekeurd door een burnout, maar zal binnen een half jaar herkeurt worden. Dan wordt er bepaald of ik weer kan werken. Het gaat langzaam beter en aangezien ik 30 ben begint het biologische klokje te tikken. We hebben 3 jaar gewacht, omdat het niet goed ging.Ik ga binnenkort via een re integratiebureau mijn uren uitbouwen aangezien ik geen werkgever heb en hele dagen of zelfs halve dagen nu te veel voor mij zijn. Omdat het eindelijk wat beter gaat, zouden wij graag willen proberen een kind te krijgen, aangezien dit ook nog maanden kan duren voor dit lukt (ga even uit van een jaar) en dan ben je ook nog 9 maanden zwanger. Maar hoe zit dit dan financieel?? Ik ben echt druk bezig om weer op te krabbelen, maar als ik moet wachten voor ik minimaal 3 dagen kan werken dan zijn we zo veel verder en ik wacht al 3 jaar ;-( Maar als ik straks zwanger ben kan ik nooit een baan vinden..Het zijn allemaal alse..want wie weet raak ik pas over een jaar zwanger en heb ik wel een baan, maar als ik wel na 4/5 maanden zwanger raak en ik wordt door het uwv goedgekeurd of voor een deel of heb zelf het gevoel nu kan ik het aan, dan wil ik ook echt werken, maar geen 1 bedrijf neemt je aan. Het makkelijkste is wachten..maar ik wacht al zo lang. Ben door een hel gegaan en kan nu langzaam weer genieten..wil zo graag dit kind samen..Wie oh wie weet of ik mocht ik geen werk vinden of het uwv zegt dat ik meer uren moet werken dan ik aan kan of ik recht heb op een uitkering.

Hoe zorg je dat je niet verzuipt, tussen alle problemen van de ander? De problemen zijn reeel en hevig, en voor de patient zijn er geweldige therapieën, die ook wel degelijk vooruitgang brengen.
Maar hoe zorg je als echtgenoot, echtgenote, familielid of andere zorgende partner dat je niet ten onder gaat aan alles wat er bij komt kijken?

Verschillende inzichten hier over zouden erg welkom zijn.