Kan ik gedwongen worden op opgenomen te worden?

Ik ga volgende week naar de dokter omdat het niet goed gaat in mijn hoofd. Heb behoorlijk veel psychische problemen en krijg pas over 3 maanden een nieuwe psycholoog. Nu ben ik erg bang ik opgenomen moet worden, kan ik gedwongen worden of heb ik zelf ook nog wat te zeggen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Dat zal liggen aan de hand van de situatie, bijvoorbeeld of U een gevaar bent voor Uzelf of de samenleving. En waar U precies last van heeft en of die 'ziekte' door bijvoorbeeld medicijnen te onderdrukken is. Succes!

Je kunt alleen gedwongen opgenomen worden als je een gevaar bent voor je omgeving of voor jezelf en dan nog worden mensen niet zo snel gedwongen opgenomen. Je hebt zelf zeer veel te zeggen. Ga bij je zelf te rade waarom je niet wilt worden opgenomen, want misschien is een opname toch beter voor je. Ik heb zelf geen ervaring met opname, maar wel met therapie en ik had daarover ook heel veel vooroordelen, maar het heeft mij wel geholpen. Sterkte!

Dwingen kunnen ze jou niet maar als je een gevaar bent voor de maatschappij wel .

Nee, gelukkig kan je in NL niet zomaar opgenomen worden. In de jaren dat dat nog wel kon, zaten de afdelingen vol met mensen die daar eigenlijk niet thuis hoorde. Maar eraf komen was toen een heel ander geval. In NL kan je behoorlijk ver gaan voordat je gedwongen. Je moet dan een heel direct gevaar vormen. Maar stel je doet in het openbaar een zelfmoordpoging, dan neemt de politie je mee. Je krijgt een intake gesprek en vervolgens kan je zelfstandig de straat weer op. Over de opname zelf. Wees daar niet bang voor. Als het niet goed met je gaat en je hebt dringend rust en regelmaat nodig is een opname helemaal niet erg. De eerste keer dat ik opgenomen ben, ben ik 3 maanden gebleven. Daarna heb ik 1,5 jaar geen opname gehad gevolgd door weer een opname maar dan voor 2 weken. Ik ben opgenomen geweest op de open afdeling van een psychiatrisch centrum. Je kan dus altijd van de afdeling af om bv even een wandeling te maken of bv te roken. Verder volg je overdag een rustig programma samen met andere mensen met diezelfde problemen. Rond half zes eet je gezamenlijk en daarna kan je evt. bezoek ontvangen. De eerste weken van opname had ik daar helemaal geen behoefte aan. Ik wilde het liefst in een hoekje weg pieteren. Maar juist door de regelmatig en de erkenning knapte ik na 2,5 maand toch al op. Als je uit de opname komt, kan je zeker nog niet alles aan. Maar de wereld ziet er dan wel een beetje anders uit. Zo huilde ik een stuk minder, was niet meer apathisch (ja dat gaat echt samen) en kon ik zelfs weer een normaal gesprek voeren. Natuurlijk had ik die 3 maanden liever overgeslagen. Maar soms moet je in je leven een stap terug nemen, om later weer vooruit te kunnen gaan.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100