Zelfmoord en hoe te verwerken als nabestaande ?

Hoe vaak hoor,lees je niet,dat ouders hun kinderen overleven,omdat het kind het leven niet (meer) ziet zitten ?
Pas nog een documentaire over dit onderwerp gezien en daar ging het om een echtpaar,die door zelfmoord beide kinderen zijn kwijtgeraakt. Jammer genoeg kwam daar niet uit naar voren,hoe men zo'n klap verwerkt. Hadden deze mensen moeite met het tonen van hun verdriet ? Wat gaat er door het hoofd van deze mensen ? Hebben wij jullie geen goede jeugd geboden,niet goed opgevoed,te streng geweest of juist te makkelijk,waardoor het leek,dat zij niet genoeg om hun kinderen gaven ? Is dit eigenlijk wel goed te verwerken en zo ja ..hoe dan ?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het verwerken van een zelfmoord van iemand, door een nabestaande begint met de acceptatie van dat feit. Dat klinkt wat hard, maar is zeker niet hard bedoeld..het is de noodzakelijke eerste stap naar de verwerking. Daarna dient men af te rekenen met gevoelens van schuld die vrijwel altijd bij nabestaanden optreden. Men denkt al heel gauw: Had ik niet meer kunnen/moeten doen voor hem/haar, Heb ik hem/haar wel genoeg liefde, geduld en begrip geboden enz. enz. Pas daarna kan men het droevige feit een plaatsje in zijn/haar leven gaan geven..hetwelk de eigenlijke verwerking inhoudt.. Voor de volle honderd procent verwerken van de zelfmoord van een eigen kind is natuurlijk uitgesloten.. Maar er ontstaat wellicht na verloop van tijd een dun laagje eelt over de korst van zo'n vreselijke wond..zodat men weer een beetje aan zijn/haar eigen leven kan toekomen.. Groet, Ton

Het verlies van je kind verwerk je nooit volledig

Wanneer een familielid zelfmoord gepleegd heeft is dat zeer moeilijk om dit te verwerken. Velen proberen het op hen eentje te verwerken maar daarvoor moet je een zeer sterk karakter hebben. De meeste gaan hierdoor er volledig onderdoor. Sommigen verwerken het gezamenlijk met de familie. Ze praten dan zeer vaak met elkaar hoe ze het best zouden aanpakken. De familieleden geven elkaar dan heel veel steun. Maar vaak is dat niet genoeg. Het verdriet is enorm groot, ze komen het verlies nooit te boven zonder psychologische hulp. Vaak is een psychiater dan de enige oplossing. De psychiater praat heel vaak met zijn patiënten tot hij vindt waar de oorzaak ligt van het voortdurend aanslepende psychologisch probleem. Na een lange therapie komen de familieleden er dan weer bovenop maar diep in hun binnenste blijven ze nog altijd aan die dierbare persoon denken. Maar het leven gaat verder en ze beseffen dan uiteindelijk dat ze zonder die persoon een nieuw leven moeten opbouwen.

Bronnen:
http://www.godsdienstig.be/museum/hemelpri...

"Hoe vaak hoor,lees je niet,dat ouders hun kinderen overleven,omdat het kind het leven niet (meer) ziet zitten ?" >Gelukkig niet zo vaak, gemiddeld plegen in Nederland jaarlijks zo'n 1500 mensen suïcide. Dit is zo'n onderwerp dat altijd veel gevoelens losmaakt bij mensen, daarom is er relatief veel aandacht voor maar de cijfers laten ons gelukkig zien dat het niet heel veel voorkomt. "Is dit eigenlijk wel goed te verwerken en zo ja ..hoe dan ?" Ja en nee. Wat is verwerken? Kort na het verlies slaan de gevoelens vaak in als een bom, het verdriet is alles overheersend en sterk aanwezig. Maar je leert er gaandeweg wel mee omgaan. Al was het maar om het simpele feit dat je niet anders kan. Het leven gaat door (wat een dooddoener) en aangezien jij nog leeft moet je ook door. Geen mens kan de rest van zijn leven huilend aan de keukentafel blijven zitten. Er komt een dag dat je gewoon weer bij de bakker een broodje aan het bestellen bent en al die andere dingen doet. Het gevoel blijft. Maar tegelijkertijd slijt het ook, een beetje. Een goed doorlopen rouwproces duurt al gauw minimaal een jaar. Ook daarna is het verdriet er, maar er is ook ruimte voor andere gevoelens. De dood van een kind is verschrikkelijk, als dit kind ontvallen is door zelfdoding komt er nog veel meer bij kijken. Het ligt voor de hand dat de nabestaanden onder andere geplaagd worden door schuldgevoelens. Daar moeten zij door heen, het is een pijnlijk proces. Samen met vrienden en familie en eventueel professionele hulp kunnen ook zij uiteindelijk vrede krijgen, maar het zal altijd een lege en zere plek blijven.

verwerking van het verlies van je kind door zelfmoord is misschien wel de zwaarste soort van rouwverwerking. in de antwoorden is hiet al veel over gezegd. Helemaal over gaat het nooit. Ermee leren leven kan wel. Naast alles wat al genoemd is, zijn over dit onderwerp ook boeken geschreven. Werkboek voor nabestaanden, door De Groot & De Keijser, zelfmoord en nabestaanden door J. Zwagerman. Je kunt ook kijken op www.verliesverwerken.nl

Mijn vrouw verloren door zelfdoding en daarmee mijn "schoon"ouders hun enige kind en mijn destijds jonge kinderen 4 en 6 hun moeder. Er is geen handleiding om hiermee om te gaan. Het is nu zo'n dikke 6 jaar geleden dus het verdriet slijt. Je worsteld je (vooral in het begin) voort en ik heb het een goed deel achter gelaten, maar er is een tijd voor en de tijd na haar dood. Alles wordt op een of andere manier anders, wat zwarter. Mijn kinderen weten niet anders en zijn happy. Mijn vriendin heeft er soms moeite mee dat ze moet delen in de liefde die ik niet 100% vergeef aan haar omdat je uit oa respect en goede tijden met mijn vrouw destijds niet alles zomaar laat vallen. Mijn schoonouders (zoals ik ze gewoon blijf noemen) houden zich vast aan de kleinkinderen, gelukkig hebben we nog een goede band en verstikken ze mij en de kids niet. Maar ik geloof wel dat er moeilijke tijden zijn ook/zeker bij de schoonouders. We hebben het daar wel eens over maar ieder heeft toch zijn eigen manier van verwerken en zijn eigen wereld waar je niet elk detail van kent. Om het te weten hoe het is moet je zelf zoiets doorstaan zoals je pas weet hoe een gebroken been aanvoelt op het moment dat je hem breekt of net daarna. Net als bij een gebroken been, kan je na een tijd niet meer terug halen hoe zeer het ook alweer deed. Je weet wel dat het HEEL veel pijn gaf en soms voel je weer even pijn. Het litteken blijft en voor ouders denk ik dat de pijn soms gewoon onverdragelijk is en de dood een geschenk als je zou geloven weer je kinderen te zien. Maar ook dat weet ik niet, ik weet alleen wat ikzelf beleefd hebt en was daarbij geen ouder. Ik kan alleen zeggen dat iedereen die een zelfdoding meegemaakt heeft hoopt dat het NOOIT iemand anders nog eens overkomt.

De zelfdoding van iemand die we liefhebben is als een amputatie zonder verdoving. De pijn is onbeschrijflijk, we verafschuwen de waarheid dat de dood onomkeerbaar is en dat onze dierbare niet terugkeert. Geconfronteerd worden met een plots, typisch, onverwacht en vaak onbegrijpelijk en traumatisch overlijden is onvoorstelbaar pijnlijk. Zelfmoord is de meest afschuwelijke manier om je kind te verliezen. Maar toch waren bovenstaande gevoelens bij mij hetzelfde toen ik mijn zoon verloor in een brand. Als je kind sterft wordt de bodem onder je voeten vandaan gehaald. Gelijk op welke manier het gestorven is. Het is een aardbeving waarbij je overspoeld wordt door een vloed van tegenstrijdige gevoelens. Daar is heel moeilijk mee om te gaan. Na de zelfdoding van je kind blijft niets meer hetzelfde. Er is een tijd vóór de zelfdoding en een tijd erna. Er bestaat geen verwerking voor. Je leert het een plaats geven. Je moét er mee leren leven. Maar het gemis zal nooit voorbij gaan.

Bronnen:
http://www.werkgroepverder.be/v_houvast.htm

Ik ben een als 7 jarig jongetje mijn moeder verloren, zelfmoord. Nu 21 jaar later is het nog steeds een gevoelig onderwerp voor mezelf en familie. Kan er wel over praten met mensen om me heen.blijft moeilijk, maar de pijn is wel langzaam weg gesleten.

Ikzelf heb twee kindjes verloren bij een zwangerschap van 6 maanden, ook dan moet alles geregeld worden kwa begrafenis ed. Ik heb daar heel veel pijn van gehad en zelfs een depressie gekregen, ieder mens is anders en zal er anders mee omgaan met een plotselinge dood van hun kind , ik heb ook twee gezonde boys hier van 4 en 16 maanden en ik weet dat als er zoiets mocht gebeuren dat ik er nooit over heen zou komen.

Het gat in je hart van het verlies van je kind is niet te genezen. Teminste, bijna niet. Alleen tijd heelt zo'n gat, alleen is dit geen altijd werkend middel.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100