Waarom kiest iemand voor zo'n gruwelijke dood?

Waarom kiezen sommige mensen ervoor om zichzelf door verhanging te doden?Het is zo gruwelijk en denken ze dan niet aan degene die hen zo aantreft.

Toegevoegd na 5 minuten:
Ik heb het pas nog weer meegemaakt van iemand die ik kendde en het heeft zo'n impact.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Waarom proberen wij hier met zijn allen antwoord op te geven? Want dat antwoord is er niet..de enig die daar antwoord op kunnen geven zijn de overledenen zelf..wij vullen alleen maar iets in omdat we zo nodig een antwoord willen hebben op het hoe en vooral op het waarom... waarom respecteren we niet of vinden we het niet voldoende dat de zelfdoder de keuze heeft gemaakt en dat het blijkbaar voor hem of haar een onleefbaar leven was geworden..wij zouden de ander dat toch niet gegund hebben? Misschien klinkt het vreemd uit mijn mond..een aantal van jullie weten inmiddels al wel dat ik ook een kind verloor..weliswaar niet door de zelfdoding maar ik weet wel hoe het verlies voelt.. maar ik heb met talloze andere ouders gesproken die ook een kind verloren, waaronder velen ook door zelfdoding, en ondanks de vraag naar het waarom heb er geen eenjte gesproken die een verwijt uitsprak naar het kind toe over de manier waarop het was gebeurd..de ouders beseften allemaal, stuk voor stuk, dat hun kind klaar was met dit leven..hoeveel pijn dit de ouders ook deed omdat we natuurlijk ouders zijn om voor ons kind te zorgen...we voelen het toch als falen.. Wat betreft mezelf: talloze keren heb ik heel bewust , gedacht over zelfdoding..ik wilde gewoon de pijn niet meer voelen en had het idee dat mijn overleden zoon me ginder hard nodig had..hij was immers daar maar alleen..dat maakte het ook "uitvoerbaar"voor me ondanks dat ik een partner en mijn andere zoon , zou achterlaten..ik redeneerde voor mijn gevoel heel logisch: mijn zoon zou naar mijn zusje gaan, dat was een prima moeder en die had al kinderen dus zou hij niet zo alleen zijn, en mijn partner zou wel een andere vriendin vinden... Wat me tegenhield is nu even niet belangrijk..wat ik er mee wil zeggen is dat ik de vader die hier eerder werd genoemd en 2 kinderen heeft verloren dus begrijp en dat ik wil aangeven dat je niet helemaal van het padje af hoeft te zijn om zelfdoding te plegen.. dat kan ook met je verstand en dus neem je de tijd om een touw en een plek uit te zoeken...

Ik denk dat deze mensen zo ver heen zijn dat ze de gruwelijkheid van hun dood niet eens beseffen.

Ik denk dat deze mensen een dusdanig dieptepunt bereiken, dat ze alleen nog maar uit het leven willen stappen en geen oog meer hebben voor anderen. Het is een eenzaam besluit en velen van ons zullen nooit bevatten hoe iemand tot zo'n besluit kan komen. Het is een wanhoopsdaad en uit wanhoop doen mensen soms gruwelijke dingen...

Ik sluit me aan bij Marita. Het is een wanhoopsdaad. Als je daartoe overgaat, kan het leven je niets meer schelen. Je dood dus ook niet, en anderen ook niet. Althans, dat denk ik. We zullen nooit echt kunnen bevatten wat er door iemand heen gaat die tot zo'n keuze komt. Ophanging is niet de enige gruwelijke dood. Wat dacht je van de bij machinisten zo gevreesde "springers"? Ook een vreselijke dood - zeker als je niet meteen dood bent, wat ook regelmatig voorkomt. Daarnaast traumatisch voor de machinist, voor veel inzittenden, voor eventuele getuigen, en voor de "opruimploeg". Toegevoegd na 2 minuten: Tip: Kinderen vinden het vaak leuk om vanaf een spoorbrug naar de aankomende trein te zwaaien. Ze staan dan, hopelijk goed vastgehouden door hun ouders, op de brugleuning, of ze leunen vanaf de brug over de leuning. Leuk voor de kinderen, maar bijzonder beangstigend voor de machinist, die meteen visioenen van een "springer" krijgt. Als je kind het leuk vindt naar de trein te zwaaien, prima - maar ga dan boven het ANDERE spoor staan. De machinist zal je heel dankbaar zijn!

Eigenlijk stel je 2 vragen. 1. Waarom kiest iemand voor zo'n gruwelijke dood. 2. Waarom denken ze niet aan degene die ze aantreft. Op vraag 1 zou ik terug vragen: is er dan een niet gruwelijke manier? Verhangen is vooral makkelijk. Je hoeft er geen medicijnen voor te sparen om in 1 keer te slikken, je hebt geen 'derden' nodig (zoals een treinmachinist), het maakt geen lawaai en het gaat snel (in tegenstelling tot bijvoorbeeld polsen doorsnijden.) waardoor de 'pakkans' zo klein mogelijk is. Als je het 'goed' doet zorg je dat je ruimte hebt om te vallen, op die manier breek je je nek en is het op zich een snelle pijnloze manier. (Daarom ook een valluik bij een galg) Op vraag 2 is het antwoord vrij simpel. Ze zijn in een staat van depressie. Wanneer je zwaar depressief bent, verminderen je emphatische vermogens en draait de wereld alleen nog maar om jou en jouw problemen. Je word dus enorm egocentrisch en egoïstisch en krijgt tunnelvisie. Dat een ander een probleem kan krijgen met jouw daden komt niet eens meer in je hoofd op. En hoe verder je daar in wegzakt, hoe nauwer die focus op het eigen probleem word, dus hoe moeilijker het is om tot je door te dringen.

Voor ons mensen die geen idee hebben wat de motivatie is om zo iets gruwelijks te doen, is het uitermate moeilijk het te begrijpen. Mensen die dit doen hebben vaak al in hun karakter een aanleg om tot zoiets te komen. Gek genoeg hoeft er soms helemaal geen aanleiding voor te zijn. Voor anderen is het een opstapeling van allemaal negatieve omstandigheden, die vaak niet eens echt zijn. Het totaal niet meetellen in het grote geheel komt vaak voor, zich waardeloos voelen, niet begrepen worden. En ergens in deze ellende ontstaat een niet te stuiten dwang er een eind aan te maken. Praten helpt niet. Hulp is niet nodig en wordt afgewezen. Een proces dat vaak jaren achter een doorwoekert. De patient ziet zelfdoding als de enige weg om van alle ellende af te zijn. Vaak zijn er vreselijke angsten, waar de omgeving geen weet van heeft, meestal zijn het aardige en rustige mensen, die midden in het leven staan, soms zijn het jongeren van slechts 12 of 13 jaar oud. Soms bejaarden! Het is voor ze de enige weg om te ontsnappen uit hun ellendig leven. Natuurlijk denken ze aan al hun dierbare die achter blijven, die het niet kunnen begrijpen, die achter blijven met een groot schuldgevoel. Toch is deze drang zo groot dat het uiteindelijk toch gebeurd. Ik kan hun keuze respecteren, hoe moeilijk dat ook is . Het is en was hun leven en hun keuze. Dat ze rust mogen vinden in de andere wereld.

Het blijft onbegrijpelijk voor degene die achterblijven waarom mensen zoiets kunnen doen. Ik kende een zeer redelijk weldenkend realistisch mens die zelfmoord pleegde nadat 2 van zijn kinderen waren verongelukt. Vantevoren zei hij mij: ik zal niet gaan, want ik kan mijn vrouw niet alleen laten, zij heeft mij nodig in dit grote verdriet. Toch was het verdriet om zijn kinderen onverdraaglijk en hij wilde ook bij ze zijn, zo zei hij, en hij hing zichzelf op. Waarom ophangen schreef hij in zijn afscheidsbrief, omdat het moeilijk was aan een grote hoeveelheid medicijnen te komen, moeilijk aan vergif te komen, hij haatte wapens, en hij het de bestuurder van de trein niet aan wilde doen zich voor een trein gooien . Maar hij wilde wel een garantie dat het absoluut zou lukken, dan leek dit het beste. Hij werd gevonden door zijn oudste zoon. Afgrijselijk zo'n koele beredenering, maar ik denk dat als je zoiets doet er ook sprake is van een soort van bewustzijnsvernauwing. Zijn vrouw zei tegen mij, toen ik haar opzocht, neem het hem niet kwalijk, hij wist niet meer wat hij deed.. Dit alles is gebeurd 20 jaar geleden in een ander land waar ik toen woonde. Ik denk er nog heel vaak aan,

Nog los van de beoordeling van de emotionele staat waarin iemand verkeerd als hij welbewust of door impuls gedreven 'besluit' het leven op deze wijze te beëindigen: ik heb begrepen dat met name in het Oosten van Nederland de keuze voor "de eigen dood door ophanging" een zekere sociaal-acceptabele manier van zelfdoding inhoudt. Als je jezelf ophangt aan een zware balk van "de deel" van je behuizing / van je boerderij, als 'het' dus blijkbaar uitzichtsloos en onvermijdelijk zou heten te zijn. "Als" het dan zo is, dan op deze manier. Wat niet wegneemt dat ik ook in de volwassenen-psychiatrie patienten heb 'weggeplukt' die op de WC aan een stuk verscheurd laken probeerden het leven te beeindigen. Heel confronterend maar waar: elk jaar plegen zo'n 1500 medemensen zelfdoding. Het zijn de cijfers. En inderdaad: een geslaagde poging heeft een vreselijke impact. Daar staat soms tegenover dat de persoon die het betreft (blijkbaar) een bijzonder en onverdraaglijk Lijden ervaarde, waar geen andere uitweg voor was dan de gevolgde methode. Expliciete eenzaamheid, onherstelbare afsluiting, vreselijk Lijden en dan zoiets. De vraag is wat de keuze-vrijheid is die we hebben? Het merendeel van de suicidepogingen is een vraag om verstoken aandacht. Het zogenaamde 'tentamen-suicide". En zeer veel van ons hebben in die vreselijke hormonen-strijd-tijd die we de puberteit noemen, suicide-gedachten. Vicieuze cirkels die om onszelf heendraaien. "Oordeelt niet opdat ge niet geoordeeld worde", en investeer in je medemensen. Meer kun je niet doen.

naast alle uitstekende antwoorden... niet direct een antwoord, maar meer een overdenking... zou het niet zo kunnen zijn dat iedereen voor zijn leven hier op aarde een paar punten in zijn agenda heeft staan die hij of zij wil/mag/moet meemaken in dit leven? zowel degene die de dood kiest (die wil/mag/moet de ervaring van zo'n dood meemaken), als degene die de zelfmoordenaar vindt (die wil/mag/moet juist díe ervaring meemaken)...

Zou ik dan maar eens met een positief antwoord komen, zoals het ook kan gaan. In de tweede helft van de jaren '90 was ik zo ver heen dat ik een poging gedaan heb met de pillen die voor het grijpen lagen. Dit was 'paracetamol'. De volgende ochtend werd ik uiteindelijk weer gewoon wakker... Ondanks dat heb ik er via een omweg toch mee bereikt wat ik wilde bereiken. Want door een bepaalde chemische reactie waren mijn stembanden dusdanig zwaar beschadigd dat operatief herstel de enige optie was. En aangezien ik niet bewust wou zien dat de chirurg mijn strot open sneed. Ben ik dus onder narcose gegaan... Door een narcose foutje heb ik de ervaring opgedaan met een prachtige en fascinerende Bijna Dood Ervaring... Ik durf te stellen dat 'de dood' geen oplossing bied. En ik durf eveneens te stellen dat 'de dood' niet iets is om bang voor te zijn. Maar los hiervan heeft het leven nog zo ontzettend veel moois te bieden...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100