Zelfmoord. ben je laf of heb je lef?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Je hebt geen lef, want je spreekt van lef als iemand iets doet waarbij hij een risico neemt. Iemand die iets onderneemt waarbij hij wat te verliezen heeft (waarbij hij een risico neemt), heeft lef. Als ik bijvoorbeeld over een greppel spring heb ik lef, ik kan namelijk in het water vallen. Als ik het toch doe heb ik lef. Iemand die zelfmoord pleegt heeft niets te verliezen, hij wil namelijk dood. Als ik zogenaamd over een zwembad probeer te springen (terwijl ik eigenlijk gewoon erin wil springen), dan zullen mijn vrienden niet zeggen dat ik lef had. Als iemand met levenslust voor een trein gaat staan om op het laatste moment weg te springen, dat noem ik lef hebben. Als iemand zonder levenslust voor een trein gaat staan, dan vind ik niet dat er sprake is van lef. Zelfmoord vind ik wel laf, want je durft de uitdaging van het leven niet meer aan. Goed, dat klinkt misschien een beetje hard. Zo bedoel ik het niet. Want ik weet heus wel dat lafheid niet de grondslag is van zelfmoord, maar het niet meer zien van een uitweg, vereenzaming, nare ervaringen etc. Ik heb even alleen puur woordtechnisch naar de vraag gekeken.

Geen van beiden Dan ben je ten einde raad En weet je geen uitweg meer Volgens mij Zelf moord pleeg je niet omdat je lef heb Of omdat je laf ben Nee het end is zoek en je ziet geen uitweg meer Dus lef of laf ben je zeker niet

Je hebt geen lef, je bent niet laf, je bent wanhopig. De situatie waarin je zit is zo uitzichtsloos en pijnlijk dat je op dat moment geen andere oplossing ziet dan jezelf van het leven te beroven. Als je dood bent dan zijn je problemen voorbij. En daar gaat het om op dat moment, dat je problemen er niet meer zijn, dat je ervan verlost wordt. Op dat moment zit je zo afschuwelijk in de put, dat de enige manier om van alle problemen, pijn en uitzichtloosheid af te komen, voor jou de dood is. En dan is de dood soms echt een verlossing. Afschuwelijk maar waar.

Je hebt lef, omdat velen het niet durven te doen, maar je bent laf in de ogen van veel mensen. Maar of dàt je dat iets kan schelen op dat moment?

Het voelt niet als laf zijn of lef hebben, het voelt denk ik als ten einde raad zijn, geen uitweg, geen oplossing meer zien. Denken dat dit de enige manier is om jezelf of anderen van een onoverzichtelijk probleem te verlossen! En als je werkelijk niets meer "ziet" en alles "donker" is geworden, dan voelt het misschien als de verlossende stap!

Er zijn vele redenen waarom iemand zoiets doet. Iemand kan in een psychose zijn geraakt en is daardoor niet zichzelf. Je kunt onder invloed zijn van drugs waardoor je ook de weg kwijtbent of je zit zo diep in de put dat je geen andere uitweg meer ziet en het leven niet meer aankunt. Je hebt geen lef nodig om tot zo'n daad te komen en je hoeft niet per se laf te zijn. Je bent wél laf als je anderen met je meeneemt, zoals helaas maar al te vaak gebeurt.

Afgezien van het feit dat zelfmoord voor mensen een onnatuurlijke daad is tenzij er anderen mee gered kunnen worden , zullen de gevolgen voor de moordenaar ( in dit geval van het zelf ) voor niemand ongestraft aanvoelen en blijven .. De traumas en dus toekomst veranderd voor ieder mens die doorblijft . Als we naar reincarnatie kijken dan kun je vaststellen dat de momenten van heel moeilijk hebben in wezen over vragen gaan die we voor onszelf moeten oplossen . om er beter tegen bestand te zijn . Veel van deze vragen vinden hun oorsprong in identiteit of relationele danwel belangen sfeer . Allemaal etappes van eigen aanhechting .. Zelfmoord is tegen deze vragen niet bestand , ook niet in het hiernamaals ... Laf of Lef ? hoe het genoemd is , van het één , soms het ander , het blijft dwaas en verkeerd !

Met deze vraag scheer je alle mensen die zelfmoord plegen over één kam. De werkelijkheid ligt veel genuanceerder. Met lef en laf heeft dit niet veel te maken. Met absolute panie en wanhoop wel. Ik ken iemand met borderline, die een aantal malen geprobeerd heeft zelfmoord te plegen. Op de momenten dat deze persoon weer 'functioneert', snapt zij ook niets van deze zelfmoordpogingen. Zij voelt zich hier zelfs schuldig over. Op het moment dat probeert uit het leven te stappen, is zij zo in paniek dat zij niet anders kan. Rationeel denken kan zij dan niet. Zij heeft op zo'n moment alleen maar angst. Voor iemand die zwaar depressief is, schijnt hetzelfde te gelden. Ook dit zijn mensen die zo in hun angst meegezogen worden dat zij niet anders kunnen. Voor de nabestaanden is dit inderdaad onbegrijpelijk. Maar als de hele wereld letterlijk zwart voor jou is; je ziet totaal geen uitweg; ben je ook niet in staat om nog logisch na te denken. Ook is er nog een groep mensen die wel na kan denken. Dit zijn de mensen die om de andere reden totaal geen reden tot kwaliteit van leven meer zien. Dit kan door ziekte, of door groot verlies zo zijn. Deze mensen nemen de stap vaak weloverwogen. Dit komt voor de familie ook vaak niet onverwacht. Als deze mensen het door euthanasie te laten plegen hadden gekund, hadden ze het op die manier gedaan. Of dit met lef en laf te maken heeft weet ik niet. Voor die mensen was het leven ondraaglijk of totaal niet meer de moeite waard geworden. Het was hun beslissing. Hoe moeilijk het ook is, mogen wij best proberen daar wat begrip voor op te brengen. Wij kunnen met de beste bedoelingen namelijk niemand dwingen om gelukkig te worden. Toegevoegd na 6 minuten: panie = paniek

Ik vind dat je laf bent als je zelfmoord pleegt. Heb het diverse keren van dichtbij mee gemaakt en hoe moeilijk het ook voor de persoon in kwestie is, het is net zo laf. Je hoeft geen lef te hebben om voor een trein te springen. Medicijnen, drugs en drank brengen je voor de daad al bijna buiten bewustzijn en ook dat is laf. Als je dan echt lef wil hebben, moet je beginnen met niet laf te zijn. Je bent laf om er tussenuit te springen en anderen met jou problemen en schuldgevoelens op te zadelen. Voor ieder probleem is een oplossing, als je je daar voor inzet, dan heb je pas echt lef.

Zelfmoord is opgeven en ik vind opgeven laf

Lef en radeloos!

Volgens mij ben je niet laf en heb je ook geen lef. Ik denk dat er maar 1 woord past. WANHOOP.

voor zelfmoord heb je lef nodig om laf te zijn.

mischien dat zo iemand tijdelijk labiel is, maar dat wil niet zeggen dat je lef hebt, of laf bent. jammer dat bij die mensen de geestelijke hulpverlening te laat is gekomen, want er zijn overal oplossingen voor. voor de nabestaanden lijkt het een laffe egoistische daad, en dat is het ook, maar als daar vantevoren wat aan gedaan was zou het nooit zover gekomen zijn.

Ik vind het superegoistisch, ik zie in mijn omgeving mensen lijden doordat een dierbare, voor hen totaal onverwacht, zelfmoord heeft gepleegd. In plaats van bezig te gaan met hun problemen, stappen ze er maar uit en dat vind ik laf. Daarbij zadel je andere mensen met problemen op dan. Daarintegen zie ik ook mensen die jarenlang met zichzelf worstelen, medicijnen slikken om maar niet depressief te zijn en tig keren, al dan niet vrijwillig zijn opgenomen in de psychiatire. Als zo iemand na verloop van jaren ervoor kiest om, weloverwogen een eind aan zijn/haar leven te maken kan ik daar vrede mee hebben, maar niet als wanhoopsdaad in een opwelling.

Heeft niks met laf of lef te maken. Het is een handeling die wordt uitgevoerd uit wanhoop, en soms een hele nuchtere weloverwogen daad. Maar er ligt altijd een reden aan ten grondslag die niks met lef of laf te maken heeft. Als je zelf niet met zo'n situatie geconfronteerd bent geweest, kun je onmogelijk begrijpen vanuit welk gevoel iemand tot deze daad komt.

voor alle mensen die het laf vinden NEEN.geloof me..daar moet je heel heel heel heel veel moed bij elkaar verzamelen om TOT ZOIETS in staat te KUNNEN zijn ..lef lef en nog eens lef, (niet dat ik het toejuich in tegendeel).maar ja, je hebt er zeer zeker veel lef voor nodig.......

ik was vroeger altijd heel boos op mensen die zelfmoord pleegden, vond het inderdaad een daad van grote lafheid en enorm egoisme. Wel ja joh, neem van alles in, doe een zak over je kop en laat je zoon, die altijd voor je klaarstond, jou vinden met kots en poep, als dank voor alles. Ik ben jaren boos op die (dus overleden) tante geweest. Later heb ik geleerd dat mensen soms echt in een situatie komen dat de dood de enige oplossing lijkt. Toch vind ik dat je altijd moet proberen verder te gaan. een kind dat zelfmoord pleegt, die ouders en omgeving blijven hier voor altijd last van hebben, ouders kunnen dan echt ook niet verder met hun leven. En ouders die het doen? Het kind zal zo de boodschap krijgen dat hij niet belangrijk genoeg was om voor te blijven leven. Dus nee, nooooit doen. Daar komt nog bij dat ik heel sterk geloof dat alles wat je overkomt de bedoeling is en je er dus niet voor weg mag lopen. Maar dat is alleen maar mijn mening hoor, van echt diepe depressies en wat dat met je gedachten doet, heb ik geen verstand.

Mijn voorgangers praten over wanhoop en dat soort emotionele zaken. Ik heb twee vrienden gehad, die helemaal niet wanhopig waren maar wel de stap hebben genomen. Bij hen was het dat ze er domweg geen zin meer in hadden. Ik vind dat de wereld pas beschaafd is, als je er in allen openheid uit kan stappen. Dt je niet voor de trein hoeft te springen of zo iets. Ik heb het geloof ik hier al eens gezegd. Over een jaar of wat hoop ik een enkeltje Zwitserland te kopen omdat het voor mij niet meer hoeft. Ook dat hebben jullie te respecteren. Niks laf, niks lef. Recht op zelfbeschikking daar gaat het om

In sommige gevallen zou je het niet laf kunnen noemen. Wat als iemand bijvoorbeeld zijn familie is verloren door een ongeluk. Of alleen nog zijn moeder of vader had. Die ook is overleden. Als je er helemaal alleen voor staat kun je je heel machteloos voelen. Als het niet uit maakt of je er wel of niet meer bent. En dan maakt men soms de beslissing dat het toch niet meer uitmaakt om te leven. Omdat je niet het gevoel hebt een verschil te kunnen maken voor iemand anders. En natuurlijk zijn er veel meer redenen tot zelfmoord. Dood ongelukkig zijn. Zwaar mishandeld worden als kind zijnde. En als kind zijnde weet je soms niet beter en voel je je zo ongelukkig dat je zoiets als enige uitweg ziet. Ik vind het aan de ene kant lef hebben, want als je zelf niet zo diep ongelukkig bent, dan kun je je niet voorstellen om jezelf te vermoorden.. En laf wil ik het zeker niet noemen. Want mensen die aan zelfmoord denken en het begaan zijn in veel gevallen tot het uiterste gegaan en zien geen andere uitweg meer of durven geen andere uitweg te kiezen of denken dat ze vast zitten. Het is heel triest als mensen zo ver komen dat ze denken dat zelfmoord de enige optie is. Dat mág je niet laf noemen. Wèl moet ik daarbij zeggen dat er ook gevallen zijn waarbij ik het onacceptabel vind. Niet laf, maar onacceptabel. Zoals laatst een vrouw haar man had verloren en toen zichzelf had vermoord, maar nu komt het: Ook haar baby. Dát vind ik onacceptabel. Je kunt niet zo'n kind van het leven beroven omdat je het zelf niet meer ziet zitten. Hij/zij had nog een heel leven voor zich gehad en er was een mogelijkheid geweest voor dat kind. Dus die moeder had nog iemand om voor te leven maar heeft tóch zelfmoord gepleegd en haar eigen kind vermoord. Dat vind ik echt te erg voor woorden.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100