Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Ik ben ontzettend bang voor de dood geworden, wat kan ik hier aan doen?

Ik kan er niet van slapen. Het benauwd me.

Was ik eerst nogal roekeloos en onverschillig en kon mijn leven mij letterlijk gestolen worden en zag ik de dood als een verlossing van alle emotionele pijn, nu sta ik 'doodsangsten' uit als ik het over de dood nadenk.

Ik denk niet zo zeer na over de manier waarop ik zal sterven, of dat ik gestraft zal worden door een of andere god, maar meer om het feit dat er NIETS meer zal zijn, dat ik nooit meer zou kunnen nadenken en voelen. En het ergste vind ik nog wel dat ik gescheiden word van alle mensen die mij lief zijn.

Ik ben sowieso bang om mensen die mij dierbaar zijn te verliezen.

En ergens snap ik mijn angst niet zo. Ik vermoed dat de dood gewoon betekend dat je NIETS meer bent. Als je dood bent, kun je je dus ook geen zorgen maken. Alles van jou is verdwenen, so what's the problem?

Ik baal er van, want ik ben 21 en ik zou deze angst het liefst nog vijftig jaar willen opschuiven. Ik zou gewoon weer willen kunnen genieten van een dag, zonder deze angst die mijn hele functioneren beheerst.

Ik voel constant een druk van: maak nou iets van je leven, want de dood komt steeds dichterbij. Ik ben toch veel te jong voor dit soort zware gedachten, of niet?

Overigens weet ik dat ik de laatste tijd misschien wat 'dramatisch' overkom met mijn vragen, sorry daarvoor. Ik wil mijn naasten liever niet afstoten met dit soort gezeur.

Toegevoegd na 1 uur:
Ik lees nu iets, waar ik heel veel aan heb. http://www.angststoornis.com/phpbb2/viewtopic.php?f

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Allereerst Girl, "gewoon" accepteren dat je bang bent. Het is zo menselijk... Vrijwel iedereen kent in zijn/haar leven periodes dat zij als de dood voor sterven zijn. Natúúrlijk is het een beangstigend idee je geliefden te moeten missen. Volgens mijzelf gaat mijn leven na mijn overgaan door, maar dan in een andere dimensie, en evengoed kan ik daar soms angstig voor zijn. Vooral in periodes dat ik het overlijden meegemaakte van een dierbare, toen ik in de rouw was, kon ik daar langere tijd over in zitten. Bijvoorbeeld was ik dan bang dat mijn kinderen dood zouden gaan, of mijn zus. De schok van het overlijden van een dierbare kan zo hard aankomen dat het je intens confronteert met je eigen sterfelijkheid. Je zou zeggen dat als iemand gelooft in het voortbestaan van zichzelf dat angst dan niet nodig is, maar een mens is een gewoontedier en vindt veranderingen vaak eng. Wel, overlijden is een grote verandering. Het heet overlijden omdat degene die overgegaan is over het aardse lijden heen is gekomen. Ook mooi vind ik de uitdrukking: de geest geven. Het leven zou na de dood dus weleens beter kunnen worden en toch... vrijwel iedereen: gelovig of niet, krijgt vroeg of laat in het leven te maken met doodsangst. En het is dus nu ook een onderdeel van jouw rouwproces Girl. Het overlijden van je vriendin heeft je zó geraakt dat je in deze periode uit balans bent. Accepteer dat het zo is, wees zacht voor jezelf, vind je zelf niet te jong of raar, na verloop van tijd zal je je weer beter gaan voelen, ook al is dat nu haast ondenkbaar. Maar als de angst je leven blijft beinvloeden vraag dan vooral om hulp meis. Geconfronteerd worden met je eigen sterfelijkheid is heel waardevolle maar tegelijkertijd heel moeilijke levenservaring. Je kan daar best hulp bij gebruiken. Ik merk bij mijzelf dat ik nu niet meer zo angstig ben als iemand die mij nabij staat overlijdt, dus het lijkt alsof het door levenservaringen langzaamaan minder kan worden. Ik wilde dat ik alvast wat van je angst weg kon nemen, maar ik kan dat niet. Ik vind het wel heel moedig dat je erover schrijft in Goeie Vraag. Ik hoop dat dat je in ieder geval een beetje helpt.

ten eerste vind ik het eng dat je zelfmoord bij de zoekwoorden hebt staan, doe dit absoluut niet (mocht je er nu over nadenken) de dood is iets onbekends, niemand van ons weet wat er is en kan je dus eigenlijk niet geruststellen. ik ben vaak net als jij bang voor dat ''niks'' maar ik bedenk wel eens dat er al miljarden mensen dood zijn. om de een of andere reden stelt me dat gerust. al doe je dit misschien alleen je bent niet echt alleen. je kan best een met een filosofisch groepje meepraten of met een kerkgroepje (weet niet wat je wel en niet gelooft) maar je kan hier ook gewoon met een naaste over praten. dan ga je vast beseffen dat we het stiekem allemaal wel een beetje eng vinden. het klinkt misschien weer raar, maar het kalmeert me ook wel een beetje. hopelijk kan je hier iets mee ;)

Soms denk ik ook over de dood en dat je dan helemaal niks bent. Maar ik denk dat je dan gewoon iemand anders word snap je? Een soort van wedergeboorte (maar mischien ook zonder een geboorte?) Ik ben 13 en een atheist, maar je moet daar niet zo vaak aandenken. Ga naar feesten of mediteer of sport enz.

Ga over je angsten praten met een psychiater want het is toch zonde dat je angsten het genieten van het leven zo bederven. Persoonlijk ben ik helemaal niet bang voor de dood omdat ik het gevoel heb dat ieder eind een nieuw begin is. Het kan wel goed zijn te beseffen dat deze situatie, het leven waarin je nu verkeerd tijdelijk is. Misschien helpt dit om keuzes te maken die beter bij jou aansluiten. Iets maken van je leven is alleen voor jezelf. Wat vind jij belangrijk in je leven?

Vrijwel ieder mens heeft momenten in zijn leven, dat hij angst krijgt om dood te gaan. Het hoort nu eenmaal bij het leven. ( helaas) Het afgelopen half jaar heb je nog al wat meegemaakt, pas later als je denkt er mee te kunnen leven, komt vaak de reactie hierop. Het is flink van je, dit soort vragen hier te stellen. Het is moeilijk om een juist antwoord te geven. Jouw angsten om dood te gaan zouden kunnen komen van: Een traumatische ervaring. Bijwerkingen van medicijngebruik. Oververmoeid zijn en slaaptekort. De geloofwaardigheid in het leven zelf verloren. Een probleem met je schildklier of gal.( bijverschijnsel) Een ander medisch probleem. Ik zelf geloof in een soort van leven na de dood, maar toch ben ik bang om dood te gaan, het benauwd me soms heftig! Zoek iemand op waar je mee kan praten, je probleem is mogelijk te groot om het alleen aan te kunnen. Dit soort problemen komen met jeugdigen heel erg veel voor. Vaak gaat men er te laat over praten, of zelfs helemaal niet. Maak niet die fout.

Ik denk dat er niets is na de dood. Wat weet je van de tijd dat voor jou geboorte was? Dat heb je niet meegemaakt en zo is het denk ik ook met de dood. Het is gewoon zwart. Ik wil ook iets presteren dat mensen mij zullen herinneren en over mij zullen praten als ik dood ben. Want als dit niet gebeurt dan heb je in principe niet bestaan. Want je leeft nergens in voort. Ook wil ik iets achterlaten wat echt van mij is. Een zelf ontworpen gebouw. Ik wil dan ook later Architect worden. Zo ga ik mijn leven lijden. Als dit is gebeurt sterf ik gelukkig. Misschien moet jij ook een soort van lijstje maken wat je wilt voor de dood je tegemoet komt. Maar neem niet veel aan van een 15 jarige, ik heb tenslotte minder levenservaring als jij.

Je bent bang dat er niets meer zal zijn als je dood bent, dat je nooit meer zal kunnen nadenken en voelen. Maar die angst slaat toch nergens op? Als er NIETS meer zal zijn, en je kan niet meer denken en voelen, dan weet je toch ook niets meer? Je zal dan ook niet meer weten dat je gescheiden wordt van je dierbaren. Dus waarom dan bang zijn? Je bent inderdaad veel te jong voor dit soort sombere gedachten, maar je hebt dan ook veel meegemaakt. Het is mogelijk dat deze gedachten horen bij de verwerking van de tragische dood van je vriendin. Het zal nog veel tijd vragen, voordat je deze zware periode doorgeworsteld bent. En dat zal gebeuren met vallen en opstaan. Vraag hier zeker professionele hulp bij, want dat zal je nodig hebben. Sterkte.

Meis: je hebt enorm veel heftige ellende meegemaakt..... waarom vind je het vreemd, dat je deze reactie hebt? Natúúrlijk ben je hartstikke bang!!!!!!!!!! En dat is zacht uitgedrukt. Ik vind het echt heel logisch. Je hebt een therapeut: bespreek het met hem. Je wilt je naasten er liever niet mee belasten... hoop ik dat je bedoelt, want je zeurt niet!!!! Bespreek dit met deskundigen, daar heb je 100% recht op. Dat niet alleen, je hebt hulp nódig. Hier kan je niet zelf iets aan doen, zeker niet op dit moment. Het heeft allemaal met rouw en je ellende te maken. Wij kunnen je op GV hier niet mee helpen: vraag hulp aan mensen die ervoor hebben geleerd, die je kent en die je al begeleiden. Sterkte!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Toegevoegd na 4 uur: @Girlesque: als ik op de link klik van je toevoeging zie ik: "Het opgevraagde onderwerp bestaat niet (meer)."??? Dus ik lees alleen waar het over ging: angststoornis.com - angststoornissen paniekstoornis dwangstoornis. Het zou heel goed kunnen zijn, dat je een angststoornis hebt ontwikkeld door al die ellende. En ook daar is je therapeut voor om je bij te helpen.

ik denk dat je geschiedenis hier wel een rol inspeelt dood zijn is zo onherroepelijk je bekijkt je eigen leven opeens heel anders en dat ben je zeker niet gewend. wees maar niet bang,het hoort er gewoon bij. je ben je zelf wat dat betreft al aan het herpositioneren in je gevoelens en conclusies over de dood. vanwege je voorgeschiedenis zie je de dood nu opeens niet meer als een bevrijding. misschien voor iemand anders maar jij bent iemand anders. heel normaal voor iemand van 21 die in een fase van haar leven zit waar de stappen die je onderneemt wat meer onherroepelijk worden (zie je de vergelijking? ) geloof me bij elke levensfase herpositioneer je jezelf weer en ik vermoed ook dat je een tijdlang iemand ander haar gevoelen over de dood hebt overgenomen omdat die manier van denken de meeste troostrijke was omdat hij echt nabij was. maar nu aan het begin van je volwassene leven is die houding niet meer passend en niet van jouw dat gevoel van wat doe ik met mijn leven ? komt nu om de hoek kijken en andere facetten van de dood. hopelijk leidt dit tot een overwinning over de dood Je wint die heus wel wees maar niet bang. leef !!!

De enige manier om angsten te overwinnen is door er de confrontatie mee aan te gaan. Nu zou je denken dat zoiets bij angst voor de dood erg moeilijk gaat, toch is dat niet zo. In het Boeddhisme wordt er erg vaak gemediteerd op de dood. Die meditatie dient ervoor om inzicht in de dood te vergaren en je angsten ervoor te overwinnen. Er is hier niet genoeg ruimte om daar dieper op in te gaan maar je kunt er wellicht even over googlen. De dood is een deel van het leven. Ook nu je nog leeft en ademhaalt moet je leren dat alles tijdsgebonden is, dat alles vergaat en dat niets blijft zoals het is. Je zult moeten proberen om los te laten, nu, en je zult merken dat het leven, inclusief de dood, wonderbaarlijk en prachtig is wanneer je dit daadwerkelijk kunt. Dit is niet iets wat je in een dagje onder de knie hebt, maar een hele nieuwe richting in je leven. Misschien merk je dat het leven momenteel niet mee zit, dat je overspoeld wordt door angsten en andere narigheid. Misschien is het dan tijd om een nieuwe weg in te slaan, om een helderdere kijk op hoe het leven werkelijk is te vormen, en dat te accepteren. Ik kan je niet goed beschrijven hoe dat voelt, dat loslaten en accepteren van dingen. Je zult het zelf moeten ondervinden. Volg je diepste dromen, kijk de angst recht in zijn gezicht. Je zult vanzelf iets ontdekken, iets heel erg bevrijdends en moois. Ik kan je, als je wilt, een paar boeken aanraden, die wat uitgebreider uitleggen wat ik je hier probeer te vertellen. Sogyal Rinpoche - het Tibetaanse boek van leven en sterven Eckhart Tolle - de kracht van het nu Deze kunnen je helpen om wat meer inzicht in jezelf, je problemen en het leven en de dood in zijn algemeen te verkrijgen.

Zolang de dood bestaat, ben je je leven niet zeker. Dat zei ooit een wijs mens tegen mij en sindsdien snap ik dat de meeste dingen in het leven nou eenmaal niet te sturen zijn, dat alles eindig is en dat je het leven en jezelf niet altijd zo serieus moet nemen. Je wordt geboren en je gaat een keer dood, zo simpel is het. En alles daartussen is erg ingewikkeld. Maar maak het niet ingewikkelder dan het is. Leef! Denk niet te veel aan de dood. Dood ga je wel een keer, natuurlijk. Maar dat gaan we allemaal. Geniet van het leven en maak er geen punt van.

Misschien dat het volgende helpt, ookal klinkt het waarschijnlijk erg vreemd; ik heb ooit in een tijdschrift een verhaal gelezen over iemand met een bijna-dood-ervaring. Zij vertelde dat ze terecht kwam in een hiernamaals dat prachtig mooi was, schitterend licht, allerlei fijne dingen en al haar naasten die ooit waren gestorven. Zij ging terug naar aarde omdat ze nog een taak te vervullen had en dat kon in haar lichaam, dat nog genezen kon worden. Haar opa, die ze in het hiernamaals zag, maakte dat haar duidelijk. Wat ik hiermee probeer te zeggen; het hiernamaals is zo erg nog niet. Wellicht is het zelfs mooier dan hier op aarde, maar dat is speculeren. Ik hoop dat je zo misschien wat minder bang bent voor de dood, als je weet dat er een mooie wereld is wanneer je hier niet meer voortleefd, en dat je al je geliefde naasten ooit weer zal zijn, als de tijd daarvoor rijpt is. (ik probeer je overigens niet aan te sporen tot zelfmoord, hoor! Ik hoop alleen dat het je troost dat je vriendin ergens anders gelukkig is en voortleeft en dat je haar ooit weer zal zijn) Toegevoegd na 2 minuten: 'zijn' in de laatste zin moet natuurlijk 'zien' zijn.

Praat erover! Dat hoeft niet perse met een hulpverlener te zijn, maar het kan ook iemand zijn die je in vertrouwen neemt. Je kunt natuurlijk professionele hulp zoeken, als je je daar fijner bij voelt. Maar het is belangrijk dat je er niet alleen mee blijft lopen (dat je het op GV hebt gezet is al heel goed, nu praat je er ook over). Tussen je zoekwoorden staat trauma, heb je soms een trauma meegemaakt de laatste tijd? Misschien één van je naasten die plotseling is komen te overlijden? Probeer dit trauma zo goed mogelijk te verwerken, en houd jezelf voor dat het niet met jou zo hoeft te gaan. Veel succes!

Misschien niet het antwoord dat je wilde hebben, maar ik zeg het toch: Je zegt zelf dat je de druk voelt van: maak nou iets van je leven, want de dood komt steeds dichterbij. Dit is de stem van je geweten, die God gebruikt om je bij Hem te brengen. Zoek Jezus en Hij zal je angsten wegnemen. Ook hoef je dan niet meer bang te zijn om na de dood niets meer te voelen of te kunnen denken, want in de hemel voel je continu de liefde van God om je heen. Na de dood is er niet ''niets'', maar alles.

Wat in je verhaal te lezen is, je hebt een beeld van de dood. En dat beeld maakt je bang. Dus, je bent vooral bang van het beeld wat jij gemaakt hebt, als je beeld is dat er niets meer is, dan is dat waar je bang voor bent. Als je beeld zou zijn dat je ergens anders bent, waar rust en vrede is, zou je gevoel ook anders zijn. Als je daar nog steeds verbonden bent met de mensen die je lief zijn zou je ook die angst niet hebben. Wees dus bewust: de angst is voor het door-jou-geschapen-beeld. Iets wat je niet kent, vul je in.. dat doet iedereen. Het onbekende echter , zal onbekend blijven.. tot je het ervaart. Maar niemand heeft dit dus na kunnen vertellen... Geeft het onbekende dus ook geen invulling.

Het beste is gewoon om aan totaal andere dingen te denken. Afleiding te zoeken. Het is heel goed te begrijpen dat je bang bent voor de dood, maar zoals je zelf zegt, die angst beheerst je leven zowat en je krijgt daardoor niet meer de kans om echt te genieten van het leven. Dat is erg jammer. Want stel, het einde nadert, dan heb je er spijt van dat je die angst hebt laten overheersen en dat je niet genoeg van het leven genoten hebt.

Als je ziet hoe mooi alles is gemaakt, hoe ongelooflijk complex zelfs je kleinste cellen functioneren, dan weet je dat er een Schepper is die ook een bedoeling met jouw leven heeft. De dood is een gevolg van ons verwerpen van onze Schepper.... maar: Hij biedt je eeuwig leven aan, zoals Hij je ook oorspronkelijk heeft bedoeld! Zijn aanbieding is geloof in Jezus Christus. Lees in de bijbel bijvoorbeeld Johannes 6 vers 35 t/m 40. Je kunt God en Jezus vertrouwen in hun Woord: De Bijbel. Houd moed! Als je bidt tot God zal je antwoord krijgen

Dat is alleen maar mooi dat betekend dat je van het leven houdt. Het kan inderdaad een angststoornis zijn, dat is een vorm van angst die sterk aanwezig is en die je dagelijkse functioneren kan beinvloeden. Maar een angststoornis is simpel op te lossen, wat je kunt doen is iedere keer als je die nare gedachtes krijgt denken van: Iedereen gaat een keer dood, dat kan morgen zijn maar ook over 80 jaar...we zien wel ik geniet van me leven. En dan natuurlijk met je eigen draai, met die gedachten kun je niets, ja je zelf depri praten maar het levert je niets op. Laat het los door deze gedachtes te vervangen door meer positievere en richt je aandacht op de dingen die je leuk vindt. succes

jeetje wat herkenbaar is dat zeg. ik heb het ook en dat is een angstoornis. En weetje, dr bij nadenken is niet erg als je het een keertje doet het is alleen niet gezond als het je leven beheerst. Misschien helpt het je om er met een professioneel iemand over te praten die er nuchter of na denkt. Die kan je misschien weer de nuchtere kant van deze angst kan laten zien zodat je er weer reëel over na kan denken. Tis zo zonde van je tijd:D he al met al wens ik je heel veel suc6

Bronnen:
Eigen ervaring

Waarom zijn sommigen zo angstig voor de dood , terwijl anderen grote risico's durven te nemen en de dood regelmatig in de ogen kijken , zonder een centje pijn te ervaren ? Wat ik zo interessant vind is dat jij ondanks nogal wat ( grote ) moeilijkheden in je leven , je zó graag wilt leven. Angst is onnodig . Er zijn dingen die je kunnen overkomen , maar in Nederland heb je een grote mate van veiligheid. Misschien is het beste nog, te praten met iemand die je vertrouwt , die je begrijpt en die je verhaal wil horen . Je angst voor de dood zit tussen je oren . Door te praten met een persoon die je vertrouwt, kun je het probleem isoleren ( van alle "draadjes " ontdoen naar andere aspecten in je leven ) , en het dan zelf aanpakken. Van binnen uit leren inzien ( dat is vaak een onbewust proces ) dat je angst ongegrond is , dat er geen reden is om bang te zijn .

hoi liefie ik ken een middel waardoor je geen angst meer zult hebben omdat je weet dat je goed terecht komt. Geloof. Het is nooit te laat om te geloven en als je echt gelooft, dan komt het goed. Na de dood krijg je een nieuw lichaam en zie je al je verloren dierbaren weer terug. Later als je dierbaren die nog leefden ook gestorven zijn en zij geloven dan zul je hen ook zien. hey, Lieffie ik dwing je niet maar probeer het gewoon het is geen verbod maar een vrijheid. Je zal je gelukkiger dan ooit voelen en natuurlijk heb je dan ook wel eens je depri dipjes. En sgatje het beste middel tegen gestraft worden is toch geloven in DE god , de drie eenheid, God Jezus en de heilige geest. Lieffie, slaap maar zacht , want god staat aan je bed vanacht. Schatje kijk niet naar morgen, of naar gisteren kijk naar nu en leef ook nu . Ik hoop zo dat je weer beter slaapt enzo dus als M@il vriendin worden ofzo ik zal je steunen.. ik kan je steunen, Maar god is de enige die echt weet wat in je omgaat. Als je dit stuk erboven niet hebt gelezen lees dan alleen deze regel: Doe het goede

Ik zelf heb er momenteel ook veel last van de angst voor de dood, maar ik ben ook jong en zit in een periode waarin ik het meeste leer en alles wil weten. Ik vind het persoonlijk fijn om te weten wat het is. Eerst was ik ook bang voor de ruimte omdat ik wilde weten waar het einde is, en nu ik weet dat er een einde is pieker ik daar niet meer over. De dood daarentegen ervaar je maar 1 keer en kan niemand navertellen. Mijn twee tips zijn dus: 1. Als je angstig bent voor de dood, zoek dan afleiding. Ga een leuk filmpje kijken of iets anders leuks doen. Ik heb er 's nachts en 's avonds vooral last van, en ga dan lezen. Ik raad dan wel een rustig boek aan, zonder veel geweld en moord. 2. Als de angst je leven "overneemt", zoek dan hulp bij iemand. Met overnemen bedoel ik dat je sommige plekken gaat vermijden omdat je daar bang bent, of dat je er rusteloze nachten van krijgt of zo. Als dit zo is kun je iemand die je echt ermee kan helpen of gewoon familie om hulp vragen. Praat erover, maar niet te veel, want dat kan je angst juist erger maken

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100